ผู้อาวุโสรองได้ยินเช่นนั้นก็ผ่อนคลายลงไม่น้อย ก่อนยิ้มกล่าวว่า “ปกติ ยาบำรุงตั้งมากมายกินลงไปพร้อมกันแบบนั้น”
จ้านเทียนฮ่าวหัวเราะอย่างตื่นเต้น
“ถ้าอย่างนั้นก็ดี ดีแล้ว”
ผู้อาวุโสรองยิ้มกรุ้มกริ่ม “ประมุขน้อย เดี๋ยวข้าจะช่วยเฝ้ารอบห้องให้ ท่านก็วางใจเพลิดเพลินได้เลย รับรองว่าจะไม่มีใครรู้แน่นอน พอเรื่องจบแล้ว หากนักบุญหญิงให้ความร่วมมือก็แล้วไป แต่ถ้าไม่ยอม ข้าจะปรุงยาอีกชนิดให้ประมุขน้อย ทำให้นักบุญหญิงกลายเป็นสัตว์เลี้ยงของท่านนับแต่นั้น ดีหรือไม่?”
สิ้นเสียง ใบหน้าแก่ชรานั้นก็เผยสีหน้าหื่นกามออกมาเต็มที่
จ้านเทียนฮ่าวได้ยินแล้วดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที ร่างกายสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น
ช่างเป็นหญิงงามอะไรเช่นนี้!
“ผู้อาวุโสรอง ยังมียาวิเศษแบบนี้ด้วยหรือ?” เขาถามอย่างตื่นเต้นพลางลดเสียงลง
ผู้อาวุโสรองยิ้มอย่างมีเลศนัย
“ก็แค่ทำให้นางควบคุมปราณไม่ได้เท่านั้นเอง ง่ายมาก”
จ้านเทียนฮ่าวกับผู้อาวุโสรองสบตากัน ต่างเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา
“ขิงยิ่งแก่ก็ยิ่งเผ็ดจริง ๆ”
เขาทอดถอนใจ
ไม่นาน สายตาก็หันไปทางห้องส้วมอีกครั้ง ทว่ารออยู่นานก็ยังไม่เห็นวี่แววว่าอวิ๋นเยว่จะกลับมา
“ผู้อาวุโสรอง หรือฤทธิ์ยาออกแล้ว? คงไม่ใช่ว่านางจัดการตัวเองอยู่ในห้องส้วมหรอกนะ?”
เขาขมวดคิ้วเอ่ยอย่างกังวล
ผู้อาวุโสรองกลับหัวเราะเย็นชาไม่หยุด “คุณชายวางใจเถอะ ยาพิษที่ข้าปรุงเอง นางจัดการเองไม่ได้หรอก”