อวิ๋นเยว่จ้องตำแหน่งระเบิด ซึ่งอยู่ตรงหน้าจ้านเทียนฮ่าวพอดี เธอกำลังรอให้เขาเหยียบมัน
แต่ไม่รู้ทำไม ตอนที่จ้านเทียนฮ่าวอยู่ห่างจากระเบิดเพียงก้าวเดียว เขากลับหยุดฝีเท้า จ้องเธอด้วยสายตาหื่นกระหาย จุดประสงค์ไม่คิดปกปิดอีกต่อไป
อวิ๋นเยว่กล่าวเสียงเย็นชา “ไม่นึกเลยว่าสำนักเทียนหลัวจะมีเดรัจฉานไร้ยางอายอย่างพวกเจ้า!”
จ้านเทียนฮ่าวยิ้มระรื่น “นักบุญหญิง ไม่มีมารยาทเลยนะ พูดอะไรอย่างนั้น? ข้าเห็นเจ้าถูกพิษกระตุ้นกำหนัด เลยคิดจะเสียสละตัวเองช่วยถอนพิษให้ แล้วเจ้าพูดกับข้าแบบนี้ได้อย่างไร?”
“แต่ไม่เป็นไร ข้าเป็นคนจิตใจดี ต่อให้เจ้าดูถูกข้าเช่นนี้ ข้าก็ยังจะช่วยถอนพิษให้เจ้าอยู่ดี”
อวิ๋นเยว่กำหมัดแน่น ดวงตาคู่งามเต็มไปด้วยความเคียดแค้น
“พวกเจ้าต้องตายไม่ดีแน่”
เธอกล่าวเสียงเย็น
จ้านเทียนฮ่าวหัวเราะอย่างกำเริบเสิบสาน “ฮ่า ๆ ๆ! ตายไม่ดีหรือ? ข้าเป็นประมุขน้อยแห่งสำนักเทียนหลัว ขอถามหน่อยเถอะ ใครจะทำให้ข้าตายได้? นักบุญหญิง อย่างไรผลลัพธ์ก็เหมือนกัน ข้าแนะนำให้เจ้ายอมร่วมมือแต่โดยดีดีกว่า จะได้ดื่มด่ำกับลำธารริมป่าใต้แสงจันทร์ด้วยกัน เจ้าคิดว่าอย่างไร?”
สิ้นเสียง ลำคอของเขาก็เริ่มขยับกลืนน้ำลาย ถูมือไปมาอย่างอดใจรอไม่ไหว
ผู้อาวุโสรองหัวเราะเยาะไม่หยุด
อวิ๋นเยว่กัดฟันแน่น แม้จะแช่อยู่ในลำธาร ความร้อนรุ่มในร่างกายก็เกินจะควบคุมแล้ว
ฤทธิ์ยานี้ช่างร้ายกาจจริง ๆ!
เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ไม่มีทางเลือกอื่นอีก