เธอไม่เคยมีความรักมาก่อน แต่ก็รับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าช่วงนี้อารมณ์ของตัวเองเปลี่ยนไป
เรื่องนี้เธอสงสัยมาหลายวันแล้ว
เพียงแต่เพื่อรักษาหน้า ทุกครั้งเธอจึงปฏิเสธความคิดนั้นอย่างไม่ลังเล ทว่าคราวนี้... ความรู้สึกผิดหวังในใจหนักหนาเกินไป จนเธอหาเหตุผลมาปฏิเสธไม่ออก
เธอชอบเขาเข้าแล้วหรือ?
แก้มของเธอแดงระเรื่อ ขณะถามตัวเองในใจ ความรู้สึกอับอายพลันถาโถมเข้ามา
ซูเมี้ยวเมี้ยวเอ๋ย ซูเมี้ยวเมี้ยว ผู้ชายเขายังไม่ได้สารภาพรักเลย เธอกลับหวั่นไหวไปก่อนแล้วหรือ? จะไม่มีศักดิ์ศรีหน่อยหรือไง!
เธอฟุบหน้าลงบนโต๊ะทำงาน พลางเล่นปากกาอยู่ในมือ ใบหน้างดงามฉายแววกลัดกลุ้มเต็มเปี่ยม
……
หลินเซียววางโทรศัพท์ลง พอดีกับเวลาเลิกงาน
เขาเก็บข้าวของ ลุกขึ้นเดินออกจากห้องทำงาน พอเงยหน้าก็เห็นซุนหยางหยางก้มหน้ารีบเดินออกจากบริษัทไป
เขาจ้องมองเงียบ ๆ แววตาฉายประกายครุ่นคิด
เคราะห์ชะตา...
ก่อนหน้านี้ ซุนหยางหยางเป็นเพียงคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเขาเท่านั้น ไม่คิดเลยว่าจะเกิดการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ ทำให้เขาต้องกลับมาใส่ใจเรื่องนี้อีกครั้ง
การปรากฏตัวของคุณปู่ทำให้เขาหวาดระแวงคำว่าเคราะห์ชะตามากขึ้น
“มองซะเพลินเชียว คิดถึงคนรักหรือไง?”
ทันใดนั้น เสียงเย็นชาก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ตัดความคิดของหลินเซียวขาดสะบั้น
กลิ่นหอมชวนหลงใหลพลันลอยเข้าจมูก
หลินเซียวรวบรวมสติกลับมา ก่อนยิ้มอย่างจนใจ “คิดถึงเธอหรือ? ถ้าอย่างนั้นผมคงต้องคิดอะไรไม่ออกแล้วล่ะ”