ไม่นาน ฉู่ซือซือก็เดินเข้ามาจากด้านนอก
“พี่สาว กำลังทำอะไรอยู่เหรอ? ทำไมต้องลับ ๆ ล่อ ๆ ด้วย...”
เธอเดินไปถามไป แต่ยังพูดไม่ทันจบก็เห็นฉู่เหยาเหยาที่เพิ่งเปลี่ยนชุดใหม่ คำพูดจึงชะงักค้างไปทันที
ฉู่เหยาเหยาเห็นสีหน้าตกตะลึงของฉู่ซือซือแล้วก็พอใจมาก
“เป็นไง สวยไหม?” เธอยิ้มถาม
ฉู่ซือซือพยักหน้าแรง ๆ
“สวยสิ ชุดนี้เหมาะกับพี่มากเลย แล้วแถวนี้มีคนตายเหรอ?” เธอถามอย่างสงสัย
มุมปากฉู่เหยาเหยาค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
“เปล่าหรอก พี่หลินเซียวให้มาน่ะ” เธอตอบ
ฉู่ซือซือเห็นดังนั้นก็เผยสีหน้าอิจฉา “พี่หลินเซียวใจดีกับพี่จริง ๆ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ในใจฉู่เหยาเหยาก็พลันเกิดความรู้สึกประหลาดขึ้นมา
ดีจริง ๆ นั่นแหละ
ฉู่เหยาเหยาลดเสียงลงพลางยิ้ม “ชุดใหม่นะ ยังไม่มีใครใส่มาก่อน”
แววตาฉู่ซือซือไหววูบ
“ของใหม่เหรอ?”
เธอตกตะลึง รีบขยับเข้ามาใกล้ ยกมือเล็ก ๆ ลูบไล้ไปบนเสื้อผ้า
“ว้าว พี่มีความสุขเกินไปแล้วมั้ง” เธออุทาน แววตาเต็มไปด้วยความอิจฉา แต่ก็ยินดีกับฉู่เหยาเหยามากเช่นกัน
ฉู่เหยาเหยาเห็นท่าทางเล็ก ๆ น้อย ๆ ของฉู่ซือซือก็ยิ้มเม้มปาก
เธอโบกมือเบา ๆ ชุดใหม่อีกชุดก็ปรากฏขึ้นในมือ เป็นสีอ่อน ดูนุ่มนวลมาก
“พี่หลินเซียวเตรียมให้เธอด้วย” เธอยิ้มบอก
ถึงหลินเซียวจะไม่ได้พูดตรง ๆ แต่ก็แสดงความหมายไว้แล้วว่าเสื้อผ้าพวกนี้เธอจัดการได้