ทั้งสองคนกำลังกินข้าวอยู่ จึงไม่มีใครสังเกตว่ามีคนจับตาดูพวกเขาจากด้านนอก
ชายหนุ่มคนนั้นยืนยันตำแหน่งอีกครั้ง ก่อนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา
“คุณชาย เจอตัวแล้วครับ ผมส่งที่อยู่ให้แล้ว”
เสียงหัวเราะเย็นเยียบดังมาจากปลายสาย ก่อนเอ่ยว่า “ดี”
……
ไม่นานนัก เจียงชูหนิงก็วางตะเกียบลง หยิบกระดาษเช็ดปากขึ้นมาเช็ดมุมปากอย่างสง่างาม
“อิ่มแล้วเหรอครับคุณเจียง กินน้อยไปหน่อยหรือเปล่า”
หลินเซียวเอ่ยขึ้นช้า ๆ
เจียงชูหนิงเหลือบตามองเขา แล้วพึมพำว่า “ต้องคุมน้ำหนัก”
หลินเซียวได้ยินดังนั้นก็อดมองรูปร่างเย้ายวนของเจียงชูหนิงไม่ได้ ก่อนพยักหน้าเบา ๆ
“คุมได้ดีจริง ๆ” เขาตอบออกไปตามสัญชาตญาณ
คิ้วเรียวงามของเจียงชูหนิงขมวดเล็กน้อย เธอถลึงตามองหลินเซียวเบา ๆ ทว่าลึก ๆ กลับรู้สึกยินดีขึ้นมาเล็กน้อย
คำชมทำนองนี้เธอได้ยินจนเบื่อแล้ว แต่พอออกจากปากหลินเซียว กลับไม่มีกลิ่นอายเสแสร้งแบบคนทั่วไป
เธอย่อมชอบคำชมที่มาจากใจเช่นกัน
หลินเซียวเริ่มกินอย่างเอร็ดอร่อย
เจียงชูหนิงเผยอริมฝีปากแดงระเรื่อ เอ่ยว่า “ไม่ต้องรีบ ค่อย ๆ กิน ฉันเป็นคนเลี้ยงคุณอยู่แล้ว”
หลินเซียวพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม
“ได้ครับ”
ผู้หญิงคนนี้ช่างใส่ใจไม่น้อย แต่พอคิดอีกที เขาก็เข้าใจได้ไม่ยาก หากไม่ใส่ใจ จะนั่งอยู่ในตำแหน่งนี้ได้อย่างไร?
ไม่นานนัก ทั้งสองก็กินเสร็จ
หลินเซียวเช็ดมุมปากลวก ๆ แล้วยิ้มพลางพูดว่า “กินเสร็จแล้วครับคุณเจียง”
เจียงชูหนิงพยักหน้าเบา ๆ
“ฉันไปจ่ายเงินเอง”