หญิงวัยกลางคนในชุดกระโปรงยาวสีเหลืองยืนอยู่หน้าโต๊ะชา สีหน้าดูประหม่า แววตาเต็มไปด้วยความขมขื่น
「พี่หู่ คุณ...ช่วยผ่อนผันให้อีกสักสองสามวันได้ไหม พวกเรากำลังพยายามหาเงินกันอยู่ อีกไม่ถึงเดือน รับรองว่าจะรวบรวมเงินมาให้ครบ ได้ไหมคะ」
น้ำเสียงของหญิงคนนั้นเจือแวววิงวอน
「จิ๊」
หลี่หู่จุ๊ปากพลางยิ้มเยาะ 「คุณนายซู คุณเลยกำหนดมาครึ่งเดือนแล้วนะ ถ้ายังไม่กลับมา พวกเราคงต้องไปทวงเงินจากลูกสาวคุณแล้ว ยังจะขอผ่อนผันอีกเดือนงั้นเหรอ คิดว่าพวกเราเป็นองค์กรการกุศลหรือไง」
เขาวางท่าหยิ่งยโส แววตาดูแคลน
คุณนายซูใจหายวาบ
「พี่หู่! เรื่องนี้...ไม่เกี่ยวกับลูกสาวฉันนะ อย่าไปหาเรื่องเธอเลย!」เธอพูดอย่างร้อนรน
ที่เธอรีบกลับมาก็เพราะเรื่องนี้ และเป็นห่วงความปลอดภัยของซูเมี้ยวเมี้ยว
หลี่หู่โบกมือ
「เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว ถ้าไม่อยากให้พวกเราไปรบกวนลูกสาวคุณก็ง่ายมาก เอาเงินมาคืน เงินต้นรวมดอกเบี้ยสามล้านหยวน พอเห็นเงินแล้วฉันรับรองว่าจะไม่สร้างปัญหาให้สองแม่ลูก ไม่อย่างนั้น...」
เขายิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนพูดต่อ 「ได้ยินว่าลูกสาวคุณสวยราวกับบุปผา งามจนล่มเมืองเลยนี่」
พวกนักเลงอีกหลายคนก็เผยรอยยิ้มหื่นกระหายออกมา
คุณนายซูร้อนใจจนแทบร้องไห้
「สามล้านหยวนเหรอคะ ไม่ใช่สองล้านหรือ พี่หู่ ขอร้องล่ะ ช่วยบอกพี่ซานให้หน่อย ฉันจะหาเงินมาคืนให้ครบภายในหนึ่งเดือนแน่นอน เห็นแก่ความสัมพันธ์ในอดีต ช่วยผ่อนผันให้อีกหน่อยได้ไหมคะ」