หลี่หู่ขมวดคิ้ว
“นายจะจ่ายแทนหรือ? ฟังให้ชัดนะ สามล้าน ไม่ใช่สามร้อยหยวน” เขาหัวเราะเยาะ
แม้เสื้อผ้าของหลินเซียวจะดูมีราคาอยู่บ้าง แต่ถ้าเทียบกับคนร่ำรวยแล้วก็ยังห่างชั้นกันราวฟ้ากับดิน
ซูเมี้ยวเมี้ยวขมวดคิ้ว
เมื่อมีหลินเซียวอยู่ด้วย เธอก็กล้าขึ้น นิสัยเอาแต่ใจของคุณหนูจึงกดไว้ไม่อยู่
“เป็นหนี้สองล้าน ทำไมต้องจ่ายสามล้าน? ในสัญญาตอนแรกไม่ได้เขียนไว้แบบนี้สักหน่อย!” เธอพูดอย่างไม่พอใจ
หลี่หู่หัวเราะเย็นชาไม่หยุด
“สัญญา? คุณหนูซู อย่าไร้เดียงสานักเลย สิทธิ์ในการตีความขั้นสุดท้ายอยู่ที่นายสามของพวกเรา นายสามว่าอย่างไรก็คิดเงินตามนั้น เข้าใจไหม?”
“ถ้าทำให้พวกเราโมโหขึ้นมา ต่อให้สามสิบล้านก็ยังไม่พอหรอก”
เขายิ้มอย่างย่ามใจ
ซูเมี้ยวเมี้ยวกำหมัดแน่น หน้าอกอวบอิ่มกระเพื่อมขึ้นลงอย่างแรง ในดวงตาคู่งามเต็มไปด้วยความโกรธ
เธอกำลังจะพูด แต่หลินเซียวยกมือขึ้นห้ามไว้ก่อน
เขายิ้มพลางกล่าวว่า “เป็นหนี้สองล้าน ผมจ่ายให้สองล้านได้ แต่ถ้าจะเอาสามล้านก็ไม่ได้”
รอยยิ้มนั้นดูสบาย ๆ อย่างยิ่ง
หลี่หรี่ตาลง แววเย็นเยียบผุดขึ้นในดวงตา
“ไอ้เด็กเวร แกเป็นใครวะ ถึงกล้าพูดว่าไม่ได้ก็ไม่ได้? ฉันถามแกหรือไง?” เขาจ้องอย่างดุดัน ท่าทางกร่างเต็มที่
หลินเซียวหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดว่า “ผมพูดไว้ตรงนี้แล้ว ถ้าคุณตัดสินใจเองไม่ได้ ก็ไปตามคนที่ตัดสินใจได้มา”
เรี่ยวแรงฟื้นกลับมาเกือบหมดแล้ว ที่สำคัญ การต่อสู้ครั้งนี้...จัดการง่ายเกินไปด้วยซ้ำ