จนถึงตอนนี้ หลิวเฮ่ากับซุนหยางหยางถึงเพิ่งได้สติจากความตกตะลึง
ซุนหยางหยางลนลาน มองหลินเซียวที่เดินเข้ามาใกล้ด้วยใบหน้าเย็นชา ความรู้สึกแปลกหน้าผุดขึ้นเต็มหัวใจ
“นะ...นาย...”
เธออ้าปาก แต่กลับพูดจาติดขัดจนเปล่งคำออกมาไม่ได้ ร่างกายเริ่มสั่นเทา
หลิวเฮ่าเองก็ไม่อาจสงบนิ่งได้อีก เขาถอยหลังอย่างลนลาน
หลินเซียวหรี่ตาลง
“ฉันไม่อยากเอาเรื่องพวกนาย ขี้เกียจยุ่งกับคู่ชั่วคู่นี้แท้ ๆ แต่พวกนายกลับได้คืบจะเอาศอก คิดจะรนหาที่เองสินะ? ในเมื่อมาถึงที่แล้ว ก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!”
แววตาของเขาฉายประกายเหี้ยมเกรียม ก่อนก้าวฉับ ๆ เข้าไปหา
“โอ๊ย!”
ซุนหยางหยางหวาดกลัวจนขาแทบไร้เรี่ยวแรง เผลอเพียงนิดก็ทรุดลงนั่งกับพื้น
หลิวเฮ่าเบิกตากว้าง
“ขวางเขาไว้ รีบขวางเขาเร็ว!”
เขาชี้ไปทางหลินเซียวแล้วตะโกนเสียงเข้ม สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
ชายหนุ่มหลายคนฝืนความเจ็บปวด ลุกขึ้นพุ่งเข้าใส่
หนึ่งในนั้นกัดฟันกอดขาหลินเซียวไว้ แม้ในใจจะหวาดกลัวสุดขีด แต่ก็ไม่กล้าปล่อยมือ
หลิวเฮ่าไม่ลังเลแม้แต่น้อย หันหลังวิ่งไปที่รถทันที
“พี่เฮ่า รอฉันด้วย...รอฉันก่อน!”
ซุนหยางหยางร้องเรียกอย่างร้อนรน คลานล้มลุกคลุกคลานตามไป
หลินเซียวเงื้อเท้าอีกข้าง เตะเข้าที่แผ่นหลังของชายหนุ่มซึ่งกอดขาเขาอยู่
“อ๊าก!”
ชายหนุ่มปล่อยมือทั้งสองข้างด้วยความเจ็บปวด พร้อมส่งเสียงครวญคราง