มุมปากของหลินเซียวพลันยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว
หล่อชะมัด
เขาทำงานให้ผู้บริหารมาหลายคนแล้ว แต่ไม่เคยเจอคนที่เด็ดขาดขนาดนี้มาก่อน
รอยยิ้มของหยางหย่งเลือนหาย ก่อนจะแค่นหัวเราะ
“ได้ ในเมื่อผู้จัดการเจียงไม่ถือสา งั้นผมก็ไม่อ้อมค้อมแล้ว ความต้องการของผมง่ายมาก ผมชื่นชมผู้จัดการเจียงมานาน คืนนี้เราออกไปดื่มกันสักหน่อยไหม จะได้นั่งคุยกันให้เต็มที่?”
เขากวาดตามองใบหน้างดงามนั้นอย่างไม่เกรงใจ จนลูกกระเดือกขยับกลืนน้ำลาย
แววตาของหลินเซียวเย็นเยียบลงเล็กน้อย
เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ
เจียงชูหนิงไม่ได้ตอบ เพียงเงยดวงตาคู่งามขึ้นมองหยางหย่งอย่างเย็นชา
หยางหย่งยิ้มแล้วพูดว่า “ผู้จัดการเจียงคงรู้ดีว่า การจะร่วมมือกับใครก็ขึ้นอยู่กับคำพูดของผมแค่คำเดียว ขอแค่ทำให้ผมพอใจ ความร่วมมือของเราก็จะสำเร็จไปอย่างราบรื่น ไม่ใช่หรือครับ?”
พูดจบ เขาก็ยิ้มกริ่มพร้อมส่งสัญญาณเป็นนัยไม่หยุด
ใบหน้างดงามของเจียงชูหนิงเย็นชาอย่างที่สุด แววตาเย็นเยียบไร้ความรู้สึก
หลินเซียวเห็นหมัดเล็ก ๆ ที่วางอยู่บนตักของเธอกำแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะคลายออก
“หยางหย่ง ดีมาก ฉันจำคุณไว้แล้ว”
เจียงชูหนิงเผยอริมฝีปากแดง เอ่ยเสียงเย็นชา
พูดจบเธอก็ลุกขึ้นยืน
หยางหย่งไขว่ห้าง ส่ายหน้าไปมายิ้ม ๆ “ผู้จัดการเจียง คิดให้ดีนะครับ พลาดโอกาสครั้งนี้ไปแล้วจะไม่มีอีก คืนนี้ไม่ยอมอยู่กับผม วันหน้าต่อให้คุณอยากอยู่ด้วยก็ไม่มีโอกาสแล้ว”
ท่าทางกร่างและลามกของเขาทำให้คนเห็นแล้วนึกรังเกียจ