หลินเซียวตกใจอยู่ไม่น้อย
ท่าทางที่เจียงชูหนิงยืนขวางอยู่ตรงหน้า ทำให้คนที่เคยชินกับการเป็นมนุษย์เงินเดือนอย่างเขารู้สึกไม่คุ้นชินเป็นพิเศษ จู่ ๆ ก็รู้สึกซาบซึ้งขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
หยางหย่งหัวเราะอย่างเหี้ยมเกรียม
“รับต่อเหรอ? เจียงชูหนิง เธอจะรับด้วยอะไร? แกจะรับไหวหรือไง!” เขาตะคอกด้วยสีหน้าเคียดแค้น
เจียงชูหนิงกำลังจะพูด...
ทันใดนั้น หลินเซียวก็คว้าแขนเธอแล้วดึงมาไว้ข้างหลัง
“พอแล้วครับผู้จัดการเจียง ผมจัดการได้ คุณออกไปรอข้างนอกก่อนนะครับ เดี๋ยวผมก็ออกไปแล้ว วางใจได้”
เขายิ้มปลอบเธอ
ชิ!
ซุนหยางหยางกับพวกส่งเสียงหัวเราะเยาะ
เจียงชูหนิงขมวดคิ้วแล้วถามว่า “คุณจะจัดการด้วยอะไร?”
หลินเซียวกำลังจะตอบ...
แต่เสียงตวาดอย่างหมดความอดทนของหยางหย่งก็ดังขึ้นก่อน “เชี่ย! มัวแต่อ้ำอึ้งอยู่ได้ จะจัดการใช่ไหม? ฉันอยากเห็นนักว่าแกจะจัดการด้วยอะไร! ซัดมัน!”
เมื่อได้ยินดังนั้น รปภ.ทั้งหกคนก็รีบก้าวเข้ามาอย่างดุดัน
เจียงชูหนิงกำหมัดเล็ก ๆ แน่น แววตางดงามเปล่งประกายแน่วแน่
เธอกำลังจะก้าวเข้าไป...
จู่ ๆ หลินเซียวก็ยกมือห้ามกลุ่ม รปภ.ไว้
“เดี๋ยวก่อน ผมขอโทรศัพท์ก่อนนะครับ”
เดิมทีเขาตั้งใจจะรอให้เจียงชูหนิงออกไปก่อนแล้วค่อยโทร แต่ในเมื่อเธอไม่ออกไปก็ช่างเถอะ
พูดจบ เขาก็ล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า
“ผู้จัดการเจียงนั่งก่อนครับ”
เขาค่อย ๆ ดันแขนเจียงชูหนิง แล้วกดให้เธอนั่งลงบนเก้าอี้
เจียงชูหนิงงุนงงไปเล็กน้อย
หลินเซียวหาเบอร์ของหวังหยงคังเจอ แล้วกดโทรออก