หลินเซียวหัวเราะแล้วกล่าวว่า “ได้แน่นอน ของส่งให้คุณแล้ว จะใช้ยังไงก็แล้วแต่คุณ ถ้าหมดแล้ว ตอนกลางคืนผมจะเอามาเติมให้”
ฉู่เหยาเหยาผ่อนคลายลง
“ขอบคุณนะคะ พี่หลินเซียว”
“พี่วางใจได้เลยค่ะ คืนนี้ฉันจะขุดแกนสัตว์มาให้พี่ให้ได้”
เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แววตาเป็นประกาย
หลินเซียวรับคำ
“ได้ งั้นคุณไปทำงานเถอะ พอตกเย็นผมจะเอาของมาส่งให้” เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันกลับไป
“พี่หลินเซียว เดี๋ยวก่อนค่ะ”
ฉู่เหยาเหยารีบร้องเรียกห้ามไว้
หลินเซียวถามว่า “มีอะไรอีกหรือ”
ฉู่เหยาเหยาโบกมือเบา ๆ เหรียญหยกโบราณสองชิ้นก็ปรากฏขึ้นกลางฝ่ามืออย่างรวดเร็ว
“พี่หลินเซียว นี่เป็นของที่เถ้าแก่ศูนย์แลกเปลี่ยนให้ฉันมาค่ะ เขาบอกว่ามันไม่มีราคา ไม่มีใครต้องการ เขาเลยไม่ได้เก็บไว้ แล้วยังบอกด้วยว่าต่อไปจะช่วยคอยสังเกตให้ค่ะ”
เธอใช้สองมือวางเหรียญหยกลงบนพื้น ยิ้มอย่างตื่นเต้น ทว่าหลินเซียวมองไม่เห็น
มุมปากหลินเซียวพลันยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
“ดีมาก เหนื่อยหน่อยนะ”
ฉู่เหยาเหยาพูดอย่างไม่พอใจว่า “พี่หลินเซียว ถ้าพี่ยังเกรงใจฉันแบบนี้อีก ฉันก็… ฉันก็…”
เธอคิดอยู่นาน แต่ก็คิดไม่ออกว่าจะเอาอะไรมาใช้ขู่หลินเซียวดี จึงดูทั้งกระอักกระอ่วนและน่าเอ็นดู
หลินเซียวหัวเราะเบา ๆ แล้วกล่าวว่า “ได้ ๆ ๆ ผมจะไม่เกรงใจคุณแล้ว”
เขาถือเหรียญหยกสองชิ้นกลับเข้าไปในห้องทำงาน วางราบไว้บนโต๊ะแล้วพินิจดู
ดูจากเนื้อวัสดุแล้วน่าจะดี ทั้งยังดูเก่าแก่คลาสสิก บนนั้นมีพลังวิญญาณแบบเดียวกับที่หวังหยงคังเคยพูดถึงคราวก่อนด้วย