มุมปากของฉู่เหยาเหยาโค้งขึ้นเล็กน้อย
“จัดการหน่อย เอาศพทั้งหมดไปกองไว้ข้างนอก ใช้เป็นที่กำบัง รอให้การต่อสู้วันพรุ่งนี้จบแล้วค่อยเอาไปทิ้ง”
เธอสั่งเสียงเย็นชา
หลินเจาพยักหน้าอย่างแรง
“กำลังจัดการอยู่ครับ”
ฉู่เหยาเหยาถามว่า “พวกเราบาดเจ็บล้มตายกันเท่าไร?”
หลินเจายิ้มแล้วตอบว่า “พี่น้องบาดเจ็บ 15 คน เสียชีวิต 18 คน ชนะศึกใหญ่เลยนะครับ หัวหน้าทีม คุณเก่งมาก!”
สิ้นเสียง เหล่าพี่น้องที่อยู่รอบข้างต่างก็เผยแววตาร้อนแรง
ฉู่เหยาเหยาสัมผัสได้ถึงความเลื่อมใสของทุกคน มุมปากจึงยกขึ้น
“ผู้ชายของฉันเก่งต่างหาก”
หลินเจากับคนอื่น ๆ มองหน้ากัน สีหน้าของแต่ละคนพลันแปลกประหลาดขึ้นมา
ฉู่ซือซือก้มหน้าแอบหัวเราะ
ฉู่เหยาเหยาไม่สนใจพวกเขา เอ่ยเรียบ ๆ ว่า “สั่งลงไป เตรียมตั้งรับ คืนนี้ไม่ว่าอย่างไรก็ห้ามปล่อยให้ซือถูจิ้งพาคนบุกเข้ามาได้”
ทุกคนต่างมีแววตาร้อนแรงขึ้นมา
“รับทราบ!”
จวนซือถูเงียบลง ทว่าบรรยากาศเคร่งเครียดยังคงอบอวล
การต่อสู้ยังไม่จบ
ซือถูจิ้งกำลังเดินทางกลับเช่นกัน เมื่อได้รับข่าว แววตาก็เหี้ยมเกรียมราวกับพร้อมฆ่าคน
……
พริบตาเดียว ฟ้าก็สว่างแล้ว
หลินเซียวเตรียมอาหารเช้าเหมือนทุกวัน หลิ่วอวิ้นกับเจียงชูหนิงได้กลิ่นหอมของอาหารก็ลงมาชั้นล่าง
“ทางกลุ่มชูเจี้ยนมีปัญหาอะไรหรือเปล่า?”
หลินเซียวถามพลางกินอาหารไปด้วย
เจียงชูหนิงส่ายหน้าเบา ๆ
“ยังไม่มีค่ะ ตอนนี้คู่แข่งหลักยังเป็นกลุ่มหลิว ส่วนตระกูลลู่กับบริษัทเทียนเอิน กรุ๊ปยังไม่มีความเคลื่อนไหวอะไร”