ไม่นาน ริมฝีปากอ่อนนุ่มหอมกรุ่นก็จุมพิตริมฝีปากของหลินเซียวแผ่วเบา
ทันทีที่สัมผัสกัน กระแสไฟฟ้าสายหนึ่งก็แล่นผ่านร่างของทั้งสองอย่างรวดเร็ว
เจียงชูหนิงปล่อยมือเล็กที่กำคอเสื้อของหลินเซียว ยืดตัวตรง แล้วพูดส่ง ๆ ว่า “คราวหน้ารุกเข้ามาหน่อยสิ ฉันเอื้อมไม่ถึงนาย”
พูดจบ เธอก็หมุนตัวเดินออกไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย
มุมปากของหลินเซียวกระตุกเล็กน้อยหลายครั้ง แววตาเผยความจนใจ
เจียงชูหนิงคนนี้ยิ่งนับวันก็ยิ่งประหลาด
แต่ก็จูบได้ดีมาก...
เขาไม่ได้ใส่ใจนัก หมุนตัวเข้าไปล้างหน้าแปรงฟันในห้องน้ำ
เจียงชูหนิงเดินมาถึงโถงทางเดิน มุมปากยกขึ้น ก่อนจะหันกลับไปเหลือบมองประตูห้องของหลินเซียว แล้วจึงก้าวไปยังห้องของตัวเอง
แววตาคู่นั้นพราวระยับ
หลังรับประทานอาหารเช้า หลินเซียวนั่งอยู่บนโซฟา หลิวซานเอ๋อร์ก็โทรศัพท์มา
เขาเหลือบมองหน้าจอแล้วกดรับสาย
เสียงนอบน้อมของหลิวซานเอ๋อร์ดังขึ้น “คุณหลิน ตื่นแล้วใช่ไหมครับ?”
หลินเซียวไขว่ห้าง
“ว่ามา”
หลิวซานเอ๋อร์หัวเราะแล้วพูดว่า “ทางลู่ยี่เริ่มร้อนใจแล้วครับ ลู่อ้าวเฟิงก็ทนต่อไม่ไหว ตอนนี้เริ่มอ่อนข้อแล้ว”
หลินเซียวเลิกคิ้ว
“ได้อะไรบ้าง?” เขาถาม
หลิวซานเอ๋อร์หัวเราะ “ยังต่อรองกันไปมาอยู่ครับ แต่เราไม่ต้องรีบร้อน ผมบอกให้เขาตัดสินใจก่อนคืนนี้ ไม่อย่างนั้นจะส่งขาข้างหนึ่งไปให้เขาก่อน เพื่อแสดงความจริงใจของเรา”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลินเซียวก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
“คืนนี้เหรอ? ทำไมต้องนานขนาดนั้น?” เขาถาม