หลินเซียวเห็นท่าทีของนางแล้วก็รู้สึกได้ใจไม่น้อย
“ไม่อย่างนั้นฉันจะเอามาให้เธอทำไม?”
เขาตอบอย่างไม่สบอารมณ์
มุมปากของอวิ๋นเยว่ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม นางเดินเข้าไปหาแล้วสะบัดมือเบา ๆ
ชั่วพริบตา ช่องท้องของยอดฝีมือตระกูลหลิวขั้นสี่ก็ปรากฏรอยแยก ก๊าซสีฟ้าอ่อนกลุ่มหนึ่งพุ่งออกมา
แววตาของอวิ๋นเยว่เป็นประกาย นางดูตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย
ปราณนี้บริสุทธิ์กว่าปราณบนแผ่นดินกวงอู่มากเหลือเกิน!
มือเล็กของนางขยับอย่างรวดเร็ว ไม่ลังเลแม้แต่น้อย ก่อนจะดูดซับปราณที่พุ่งออกมาจนหมด
นางหลับตาลง เริ่มหลอมปราณ
หลินเซียวมีรอยยิ้มบนใบหน้า ในใจก็อดสงสัยไม่ได้
เมื่อไรเขาถึงจะดูดซับปราณแบบนี้ได้บ้างนะ?
ปราณที่ทำให้อวิ๋นเยว่ตื่นเต้นได้ถึงเพียงนี้ ต้องเป็นของดีแน่นอน
อวิ๋นเยว่ยุ่งอยู่กับการบำเพ็ญ หลินเซียวไม่รีบร้อน นั่งรอเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ
แต่ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าการกระทำของอวิ๋นเยว่ดูแปลกอยู่บ้าง นางกำลังสกัดปราณจากร่างคนตาย
ทว่าพอคิดอีกที เขาก็เข้าใจได้ ที่นี่ไม่อาจนำคนเป็นเข้ามาได้อยู่แล้ว
จู่ ๆ เขาก็เกิดสงสัยขึ้นมา
ทำไมฉู่เหยาเหยาถึงพาคนจากข้างนอกเข้ามาในพื้นที่ของแหวนได้ แต่เขากลับทำไม่ได้?
เดิมทีเขาคิดจะถาม แต่อวิ๋นเยว่ยังยุ่งอยู่ จึงไม่ได้เร่งร้อน
ผ่านไป 15 นาที อวิ๋นเยว่ถึงสะบัดมือเบา ๆ โยนศพทั้งหมดออกไปนอกพื้นที่ของแหวน
“เป็นยังไงบ้าง?”
หลินเซียวถามพร้อมรอยยิ้ม
อวิ๋นเยว่ยกมุมปากขึ้นแล้วตอบว่า “ไม่เลวเลย ปราณจากศพสามร่างเพียงพอให้ฉันบำเพ็ญได้หนึ่งสัปดาห์”