ฉู่เหยาเหยาพูดยิ้ม ๆ ว่า “ตรงนี้มีสวิตช์อยู่ ก่อนอื่นฝังระเบิดไว้ตรงจุดที่ต้องการ แล้วเปิดสวิตช์ พอเปิดแล้วห้ามไปแตะระเบิดเด็ดขาด ถ้ามันถูกกระทบแม้แต่นิดเดียวก็จะระเบิดทันที ส่วนใหญ่พวกเขาจะรอให้สัตว์อสูรเดินมาเหยียบตอนอยู่นอกเมือง”
“สรุปคือแตะแล้วระเบิดสินะ”
หลินเซียวจำไว้เงียบ ๆ ก่อนจะพูดยิ้ม ๆ ว่า “ดี ฉันขอลองดูหน่อย ยังมีของแบบนี้อีกไหม ต้องเอาอะไรไปแลก?”
ฉู่เหยาเหยายิ้มหวานพลางพูดว่า “พี่ชายยังอยากได้อีกเหรอ? งั้นฉันจะหามาให้เพิ่มนะ อาวุธพวกนี้ห้ามใช้ในเมือง กองทัพที่รักษาเมืองก็ไม่ได้ใช้ แลกง่ายมาก ยาแค่ขวดเดียวก็แลกได้หลายสิบลูกแล้ว เดี๋ยวฉันเตรียมไว้ให้เพิ่ม”
หลินเซียวประหลาดใจเล็กน้อย
อาวุธทรงพลังขนาดนี้ราคาถูกขนาดนั้นเลยหรือ?
ฉู่เหยาเหยาดูเหมือนจะเดาได้ว่าหลินเซียวกำลังคิดอะไร จึงอธิบายว่า “อุปกรณ์นี้ขับเคลื่อนด้วยพลังงาน พอเวลาผ่านไป พลังงานก็ใกล้จะหมดแล้ว พอพลังงานหมด ระเบิดก็ใช้การไม่ได้”
หลินเซียวเข้าใจขึ้นมาทันที
“ได้ งั้นเตรียมให้ฉันเยอะ ๆ มีเท่าไรก็เอามาให้หมด”
ฉู่เหยาเหยายิ้มหวาน “ได้เลย”
หลินเซียวเต็มไปด้วยความคาดหวัง เงยหน้าถามว่า “ทางเธอเป็นยังไงบ้าง?”
ฉู่เหยาเหยายังคงยิ้มพลางตอบว่า “ทุกอย่างปกติดี หลังจากซือถูจิ้งกลับไปก็สงบเสงี่ยมลงอย่างสิ้นเชิง ได้ยินว่าเขานอนแหมะอยู่ในห้องทั้งบ่าย กว่าจะกลับมาเดินเหินได้ตามปกติ คงตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อไปแล้ว”
“ตอนนี้ก็ยังไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเป็นพิเศษ เขาคงไม่กล้าก่อเรื่องอีกแล้ว”