อวิ๋นเยว่ขมวดคิ้ว
“ระเบิด?”
เธอมองอย่างสงสัย ยิ่งรู้สึกว่าคำพูดของหลินเซียวดูเกินจริงไปหน่อย
หลินเซียวมีสีหน้าจริงจัง ก่อนพยักหน้าเบา ๆ
“ยังไงก็จำไว้ เปิดแล้วห้ามแตะเด็ดขาด ถ้าแตะเข้า สิ่งมีชีวิตในรัศมีสิบเมตรรอบ ๆ คงไม่เหลือรอด”
เขากลัวว่าอวิ๋นเยว่จะไม่ใส่ใจ จึงกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
อวิ๋นเยว่เห็นท่าทางจริงจังของหลินเซียวแล้วก็อยากหัวเราะ
“ได้ ไม่แตะ”
เธอพยักหน้ารับเบา ๆ
แต่สีหน้าบ่งชัดว่าไม่ได้เห็นระเบิดนี่สำคัญนัก
หลินเซียวรู้สึกกลัดกลุ้มเล็กน้อย ก่อนเอ่ยว่า “จริงจังหน่อยได้ไหม”
อวิ๋นเยว่ขมวดคิ้ว
“คุณกำลังหาว่าฉันไม่จริงจังหรือ?” เธอจ้องหลินเซียวแล้วถาม
หลินเซียวจนปัญญาไปหมด
“จะเอาไหม?”
เขาขมวดคิ้ว ถามอย่างไม่พอใจ
อวิ๋นเยว่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าแล้วพูดว่า “ได้ จะจริงจังขึ้น”
หลินเซียวถลึงตามองเธอ
“ยังไงมันก็มีอานุภาพสูงมาก สิ่งที่เธอต้องทำคือหาที่สักแห่งฝังระเบิดลูกนี้ไว้ แล้วหาทางล่อคนพวกนั้นมา พอพวกเขามาถึงจุดนี้ แค่แตะมันก็ระเบิดแล้ว แต่ถ้าพวกเขาไม่แตะ เธอก็ใช้ปราณควบคุมจากระยะไกลได้เหมือนกัน สรุปคือแค่ขยับระเบิดลูกนี้ มันก็จะระเบิดทันที”
“แต่เธอต้องถอยออกไปให้ไกลพอ อย่างน้อยก็ยี่สิบเมตร เธอจะได้มีเวลาตั้งตัวมากพอ ต่อให้มันระเบิดก็น่าจะไม่ทำให้เธอบาดเจ็บ”
อวิ๋นเยว่เห็นหลินเซียวพูดอย่างจริงจัง ในใจก็อดสงสัยไม่ได้