เธอหมุนตัวเดินกลับไปยังห้องทำงาน ใบหน้าเต็มไปด้วยแววครุ่นคิด
รางวัลเหรอ?
ตลอดชีวิตที่ผ่านมา เธอไม่เคยคิดเลยจริง ๆ ว่าผู้ชายชอบอะไร
หลินเซียวกลับเข้ามาในห้องทำงานแล้วนั่งลง เรื่องของเจียงชูหนิงพักไว้ก่อน ราคาของโสมทำให้เขาประหลาดใจไม่น้อย
เขาไม่คิดเลยว่ามันจะล้ำค่าถึงเพียงนี้
เมื่อเป็นเช่นนี้ ในใจก็เริ่มไม่สบายใจขึ้นมา
อย่างไรเสีย เขาก็เอาโสมไปโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของ จะว่าไปก็ไม่ต่างจากขโมย
เขาใช้จิตหยั่งรู้เข้าไปในพื้นที่ของแหวน พื้นที่สีเขียวผืนนั้นยังคงเงียบสงัด
เจ้าของพื้นที่นี้เป็นอะไรกันแน่? ทำไมถึงไม่ได้ยินเสียงคนร้องเรียก? หรือเจ้าของไม่รู้เลยว่าเสียงดังมาจากในแหวน?
ความคิดนี้ทำให้หลินเซียวเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่าง
มีความเป็นไปได้สูง
เมื่อภายนอกไม่มีความเคลื่อนไหว เขาก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะวูบเข้าไปในพื้นที่ของแหวน
“เหยาเหยา”
เขาเรียกเสียงเบา
ไม่นาน แสงสีเขียวก็สว่างขึ้น ร่างเย้ายวนของฉู่เหยาเหยาปรากฏขึ้นในสายตา
“พี่หลินเซียว เรียกฉันหรือคะ”
สีหน้าเฉียบคมในตอนแรกอ่อนโยนลงทันที รอยยิ้มก็ละมุนขึ้นมาก
หลินเซียวพยักหน้าเบา ๆ แล้วถามยิ้ม ๆ ว่า “ทางนั้นเป็นยังไงบ้าง?”
ฉู่เหยาเหยาฝืนยิ้ม ใบหน้าปรากฏแววขมขื่น ก่อนตอบว่า “เป็นอย่างที่คาดไว้ค่ะ เมื่อคืนเราป้องกันเมืองไว้ไม่สำเร็จ ตอนนี้เริ่มทิ้งเมืองหนีแล้ว สัตว์อสูรบุกเข้าเมืองมาแล้ว บางส่วนจะอยู่ค้นหาและยึดครองที่นั่น ส่วนที่เหลือจะไล่ตามพวกเราต่อ คำนวณจากเวลาแล้ว พรุ่งนี้ก็น่าจะมีพวกที่ตามมาทันค่ะ”