เจียงชูหนิงเท้าคาง ครุ่นคิดอย่างจริงจัง นึกไม่ถึงเลยว่าปัญหาแค่นี้จะทำให้เธอจนปัญญาได้
ถ้าเป็นพนักงานทั่วไปที่สร้างผลงานได้ดี แน่นอนว่าต้องให้เงินรางวัล แต่หลินเซียวเพิ่งได้รับเงินเข้าบัญชี 21 ล้านหยวน คงไม่ขาดเงินแล้ว แบบนั้นจะให้อะไรถึงจะแสดงความจริงใจได้ล่ะ?
เพราะเรื่องนี้ไม่ใช่แค่การให้รางวัล แต่ยังเป็นการชดเชยด้วย
เธอเริ่มกลุ้มใจ
เมื่อการร่วมมือบรรลุข้อตกลงและเงินลงทุนเข้าบัญชี เจียงชูหนิงก็รีบวางแผนพัฒนาขั้นต่อไปทันที
ทั้งบริษัทเริ่มวุ่นวายขึ้นมา รวมถึงหลินเซียวด้วย
ตอนบ่ายสามโมงครึ่ง ในที่สุดหลินเซียวก็ทำงานที่เจียงชูหนิงมอบหมายเสร็จ เขาลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย
ครืด
จู่ ๆ โทรศัพท์ก็สั่นสองครั้ง
หลินเซียวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู พบว่าเป็นข้อความจากซูเมี้ยวเมี้ยว
“เลิกงานแล้วแวะมาหาหน่อยได้ไหม?”
มุมปากหลินเซียวเผยรอยยิ้มบาง ๆ
เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าความสัมพันธ์กับซูเมี้ยวเมี้ยวกลายมาเป็นแบบนี้ได้อย่างไร ทุกอย่างราวกับเป็นไปตามธรรมชาติ
“ไปสิ รอฉันนะ”
เขาตอบกลับไป
“ได้เลย”
ไม่นานซูเมี้ยวเมี้ยวก็ตอบกลับมา
หลินเซียววางโทรศัพท์ลงแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง ในใจอดตั้งตารอไม่ได้
เพิ่งได้สัมผัสถึงความงดงามของชีวิตเอาตอนนี้เอง
ก่อนหน้านี้เขาใช้ชีวิตลำบากแบบไหนกันนะ?
แค่ลองนึกย้อนดู ก็มีแต่ใบหน้าบึ้งตึงของซุนหยางหยางเต็มไปหมด นึกไม่ออกเลยว่ามีเรื่องดี ๆ อะไรบ้าง