เสียงตะโกนก้องสะท้อนไปทั่วลานโล่ง ฟังแล้วแสบแก้วหู
หลินเซียวหรี่ตาลง
“นังสารเลว เสแสร้งเก่งจริง” เขาพูดอย่างรังเกียจ
ซุนหยางหยางกัดฟันแน่น หายใจหอบถี่ ความโกรธในใจปะทุจนแทบควบคุมไม่อยู่
เธอกำลังจะพูด แต่หลิวเฮ่ายกมือขึ้นห้ามเสียก่อน
เขาก้าวออกมาหนึ่งก้าว จ้องหลินเซียวแล้วพูดเสียงขรึม “ไอ้เด็กเวร ฉันประเมินแกต่ำไปจริง ๆ ไม่คิดเลยว่าแกจะมีเส้นสายในโรงพยาบาลไห่เฟิงด้วย ฉันเสียเปรียบแล้ว”
หลินเซียวหัวเราะเย็นชา
“เรื่องที่นายคาดไม่ถึงยังมีอีกเยอะ”
หึ
หลิวเฮ่าแค่นเสียงเย็นชา แววตาฉายประกายเย็นเยียบ
“กล้าลงมือกับฉัน ก็ต้องชดใช้ ที่เปลี่ยวร้างแบบนี้ไม่มีใครอยู่ แถมไม่มีกล้องวงจรปิดด้วย ถ้าเกิดอะไรขึ้น... พวกแกสองคนจะทำยังไง?”
เขาหัวเราะอย่างเย็นชา
ซูเมี้ยวเมี้ยวขบฟันขาวเบา ๆ ดวงตาคู่งามฉายแววกังวล
อีกฝ่ายมีคนมากเกินไป
ซุนหยางหยางหัวเราะอย่างเหี้ยมเกรียม ท่าทางกระเหี้ยนกระหือรือ
หลินเซียวหัวเราะเบา ๆ
เขาพูดช้า ๆ “ดูเหมือนนายจะโดนซ้อมไม่พอสินะ ถึงได้ติดใจจนอยากโดนอีกรอบ? คันเนื้อคันตัวหรือไง?”
มุมปากหลิวเฮ่ากระตุกเล็กน้อย ความโกรธในใจพลันปะทุขึ้นจนเกินจะควบคุม
“ไอ้เด็กเวร แกจะผยองอะไรนักหนา? ใครให้ความมั่นใจแก? คิดว่าที่นี่ยังเป็นโรงพยาบาลไห่เฟิงหรือไง!”
น้ำเสียงของเขาหนักขึ้น ก่อนจะตวาดเสียงต่ำ