เพียงคิดอีกที การจะควบคุมนักบุญหญิงผู้นี้คงยังอีกไกลแสนไกล...
ช่างเถอะ เก็บไว้เป็นความหวังก็แล้วกัน
อวิ๋นเยว่หยิบอาหารขึ้นมา เปิดห่อ แม้สีหน้าจะไร้อารมณ์ แต่ในใจก็พึงพอใจมาก
“คุณไปได้แล้ว”
เธอกล่าวเสียงเย็นชา
หลินเซียวเหลือบมองแล้วเตือนว่า “ถ้ามีเวลา ก็ช่วยหาสมุนไพรให้ฉันหน่อย ยิ่งหาของดีได้มากเท่าไร อาหารที่ฉันให้คุณก็จะยิ่งดีขึ้นเท่านั้น”
อวิ๋นเยว่ขมวดคิ้ว จ้องหลินเซียวอย่างเย็นชา
“คุณกำลังสั่งให้ฉันทำงานให้หรือ?”
หลินเซียวหัวเราะแล้วกล่าวว่า “ผมจะกล้าทำอย่างนั้นได้ยังไง แค่เตือนเท่านั้นเอง”
หึ
อวิ๋นเยว่แค่นเสียงเย็นชา “เรื่องของฉัน ไม่ต้องมาชี้นิ้วสั่งสอน ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี มนุษย์ธรรมดา”
หลินเซียวหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม แต่กลับทำอะไรนักบุญหญิงไม่ได้
คอยดูเถอะ สักวันฉันจะควบคุมเธอให้ได้!
“ได้ ฟังคุณก็ได้ เซียนหญิง”
สิ้นเสียงนั้น จิตใจของเขาขยับวูบ ร่างก็หายไปจากพื้นที่ของแหวน
อวิ๋นเยว่จ้องตำแหน่งที่หลินเซียวหายไปอย่างเย็นชา แววประหลาดใจผุดขึ้นในดวงตา
แท้จริงแล้วเขาเป็นใครกันแน่?
เหตุใดอาหารที่เขาทำจึงมีปราณเข้มข้นถึงเพียงนี้?
เป็นเพราะตัวเขา หรือเป็นเพราะวัตถุดิบกันแน่?
หลังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอจึงวูบกลับมายังโลกความจริง ยังคงพิงต้นไม้ใหญ่ อยู่ท่ามกลางป่าทึบ
แม้เธอจะหนีออกจากสำนักหลิงเซียวมาแล้ว แต่คนเหล่านั้นก็ยังไม่เลิกล้มการไล่ตาม
ผู้อาวุโสทั้งสามนำขบวนไล่ล่าด้วยตัวเอง ไล่ตามไม่ลดละ จนเธอต้องตกอยู่ในสภาพลำบาก วิ่งวุ่นอยู่ทุกวัน