ในหัวของหลินเซียวพลันปรากฏภาพอันงดงามไร้ที่ติของเจียงชูหนิงขึ้นมา
เมื่อเปิดไฟ ห้องก็สว่างขึ้น
เขายังไม่ทันขยับ ก็เห็นก้อนเนื้อกลมตุ้ยนุ้ยเดินออกมาจากห้องนอนใหญ่
หลินเซียวมองมันพลางยิ้ม
เจ้าแมวน้อยตัวนี้น่ารักไม่เบา
แมวน้อยยืดตัวบิดขี้เกียจราวกับเพิ่งตื่นนอน มันเงยหน้าขึ้น พอเห็นหลินเซียวก็ชะงักท่าบิดขี้เกียจทันที
หลินเซียวอดหัวเราะไม่ได้
เขาถึงกับเห็นแววสับสนบนใบหน้าแมวน้อย
“ฮัลโหล กระต่าย แม่ของเธอไปทำงานต่างเมือง วันนี้ฉันจะให้อาหารเธอเองนะ”
เขาพูดพลางยิ้ม
ตอนเด็กเขาชอบแมวมาก โดยเฉพาะความรู้สึกตอนกอดแมวนอน หลังเข้าเรียนมหาวิทยาลัยก็ไม่ได้สัมผัสแมวอีกเลย
แต่กระต่ายกลับมุดเข้าไปในห้องนอนใหญ่โดยไม่หันกลับมามอง
หลินเซียวส่ายหัวเดินไปข้างหน้า เทอาหารแมวใส่ชามจนเต็ม แล้วจึงหันกลับไปห้องของตัวเอง
เขานั่งลงข้างเตียง หยิบยาบำรุงกองโตที่เพิ่งซื้อมา ความรู้สึกตื่นเต้นประหม่าพลันผุดขึ้นในใจ
ต้องไปเจอผู้หญิงคนนั้นอีกแล้ว
แม้ในใจจะต่อต้าน แต่ผู้หญิงคนนั้นครอบครองพื้นที่มิติของเขาไปหนึ่งแห่ง เขาจึงจำเป็นต้องหาทางพัฒนามันให้ได้
ฟู่!
เขาปรับลมหายใจให้สงบ ถือยาบำรุงที่ซื้อมา แล้วเพียงขยับความคิดก็เข้าสู่พื้นที่ของแหวน
แต่เขาไม่กล้าไปยังมิติสีเขียวโดยตรง กลับไปยังมิติสีฟ้าก่อนเพื่อสังเกตการณ์
เขากวาดตามองไปรอบหนึ่ง ฝั่งมิติสีเขียวไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ บนพื้นก็ว่างเปล่า
หลินเซียวรวบรวมความกล้า