หญิงสาวฝืนพยุงร่างอ่อนระโหยให้ยืนตรงอย่างรวดเร็ว ก่อนจ้องเขม็ง
นี่มันทำได้อย่างไรกัน?
นี่เป็นแหวนมิติของนางแท้ ๆ เหตุใดคนอื่นถึงเข้าออกได้ตามใจชอบ?
“คนบ้าความรุนแรง? หมายถึงสิ่งใด?”
นางขมวดคิ้ว เอ่ยถามเสียงเย็น
หลินเซียวส่ายหน้าอย่างจนใจ
คุยกันไม่รู้เรื่องแล้ว...
“ไม่มีอะไร คุณช่วยหยุดลงมือได้ไหม? ฟังผมอธิบายก่อน ได้หรือเปล่า?” เขาเอ่ยเสียงเรียบ
หญิงสาวกวาดตามองเขาอย่างเย็นชา
“พูดมา”
นางพูดน้อยคำ ทว่ามีเพียงคำเดียวก็ยังแผ่แรงกดดันน่าสะพรึงกลัว
แววตาคู่นั้นให้ความรู้สึกราวกับมองทุกสรรพสิ่งอย่างดูแคลน
หลินเซียวถอนหายใจอย่างโล่งอก รีบพูดว่า “โสมต้นนั้นผมไม่ได้ตั้งใจขโมยจริง ๆ ผมก็ไม่รู้ว่าเป็นของคุณ พอดีผมจำเป็นต้องใช้ เลยถามอยู่หลายรอบแต่ไม่มีใครตอบ ผมก็เลยเอาไป”
แววครุ่นคิดผุดขึ้นในดวงตางามของหญิงสาว
ถึงตอนนี้นางถึงนึกขึ้นได้ว่า เมื่อไม่กี่วันก่อนเคยได้ยินเสียงชายคนหนึ่งร้องเรียกอยู่ในถ้ำ เสียงนั้นคล้ายกับชายตรงหน้ามาก
มิน่าเล่า ญาณของนางถึงค้นหาไม่พบ ที่แท้เป็นเสียงจากพื้นที่ของแหวน!
แต่ก็โทษนางไม่ได้ ใครจะไปคิดว่าในพื้นที่ของแหวนตัวเองจะมีคนอื่นเข้ามาได้?
หึ!
นางแค่นเสียงเย็นชา ก่อนกล่าวว่า “ไม่มีใครตอบ? เจ้าบุกเข้ามาขโมยของในพื้นที่แหวนของข้า แล้วยังโทษว่าข้าไม่ตอบเจ้าอีกหรือ?”
เมื่อเห็นหญิงสาวมีโทสะ หลินเซียวก็รีบกล่าวว่า “อย่าเข้าใจผิดสิ ผมไม่ได้เข้าไปขโมยของในพื้นที่ของคุณ นี่ก็เป็นพื้นที่ของผมเหมือนกัน”