คำถามนี้ผุดขึ้นในหัวของทุกคน ต่างอดคาดหวังไม่ได้
ซูเมี้ยวเมี้ยวกำหมัดเล็ก ๆ แน่น ทั้งตื่นเต้นทั้งประหม่า
ชั่วพริบตา เหอโย่วเวยก็พุ่งมาถึงตรงหน้าหลินเซียว เขากระโดดขึ้นกลางอากาศ หมุนตัวแล้วฟาดขาใส่ศีรษะของหลินเซียวทันที
โชว์เท่หรือไง?
ในสายตาของอวิ๋นเยว่ ท่วงท่าแบบนี้ก็เป็นแค่ท่าสวยหรูไร้ประโยชน์
เดิมทีหลินเซียวคิดจะโต้กลับ แต่จู่ ๆ ก็เกิดสนใจขึ้นมา ขณะเอี้ยวตัวหลบ เขาก็คว้าขาที่ฟาดลงมาไว้ในอ้อมแขน
เหอโย่วเวยแค่นหัวเราะทันที
รอจังหวะนี้อยู่พอดี!
เขาอาศัยแรงจากแขนของหลินเซียว ใช้ขาที่ถูกกอดไว้เป็นจุดค้ำ แล้วเหวี่ยงตัวขึ้นตามแรงส่ง ก่อนกวาดขาซ้ายเข้าหาอีกฝ่าย
ท่วงท่าทั้งชุดต่อเนื่องลื่นไหล ดูเท่สุด ๆ
ท่วงท่านี้ทำให้เสียงชื่นชมรอบข้างดังขึ้นอีกครั้ง
มุมปากของหลินเซียวเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
เขาคาดเดาได้แล้วว่าเหอโย่วเวยจะใช้ท่านี้ ทันทีที่อีกฝ่ายเริ่มยกตัวขึ้น เขาก็ปล่อยมืออย่างรวดเร็ว
แววตาของเหอโย่วเวยหรี่ลงเล็กน้อย เขายังยืมแรงได้ไม่พอเลย ทำไมถึงปล่อยมือแล้วล่ะ?
ร่างของเขาร่วงลงอย่างรวดเร็ว
หลินเซียวถอยหลังครึ่งก้าว แล้วยกขาเตะเข้ากลางอกของเหอโย่วเวยที่กำลังร่วงลงมา
แรงมหาศาลถาโถมเข้าใส่ ทำให้สีหน้าของเหอโย่วเวยเปลี่ยนไปทันควัน
พรวด!
เลือดสดพุ่งออกจากลำคอ ร่างของเขากระเด็นลอยไปชนโต๊ะจนคว่ำ ก่อนจะร่วงลงไปกองอย่างหมดสภาพท่ามกลางซากโต๊ะเก้าอี้
แค่ก ๆ!
เขาไออย่างหนัก เลือดเปรอะอยู่ตรงมุมปาก