หลินเซียวจ้องจ้าวหม่านถัง ก่อนเตือนอีกครั้งว่า “จำไว้ให้ดี ถ้าฉันรู้ว่าแกคิดไม่ซื่ออีก ฉันจะไปถึงบ้านแกแล้วเอาชีวิตแก”
“ได้ยินชัดไหม?”
คราวนี้เขาไม่ได้ยิ้ม กลับแผ่แรงกดดันออกมาเต็มเปี่ยม
คนรอบข้างต่างรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ ไม่ต้องพูดถึงจ้าวหม่านถังที่ตกเป็นเป้าหมาย ตอนนั้นเขาถึงกับไม่รู้สึกเจ็บแล้ว
เขาไม่สนใจศักดิ์ศรีอีกต่อไป ขอแค่มีชีวิตรอดก็พอ
“ได้ยิน... ได้ยินชัดแล้ว”
เขาตอบอย่างยากลำบาก
แม้ในใจจะเดือดดาล แต่ตอนนี้ความกลัวกลับกลบความรู้สึกทั้งหมดเอาไว้
หลินเซียว... น่ากลัวเกินไปแล้ว!
เขาอดโทษจ้าวจวิ้นไม่ได้ ว่าไปหาเจ้าปีศาจแบบนี้มาได้อย่างไร!
หลินเซียวกล่าวเสียงเย็นชา “ไสหัวไป”
จ้าวหม่านถังรู้สึกได้ถึงสายตาแปลก ๆ ของคนรอบข้าง ใบหน้าร้อนผ่าว แต่ก็ไม่มีแก่ใจจะคิดอะไรให้มากความ เขาฝืนทนความเจ็บ เดินกะเผลกหนีออกไป
ทุกคนมองแผ่นหลังของจ้าวหม่านถังด้วยอารมณ์ซับซ้อน
สายตาเย็นเยียบของหลินเซียวเลื่อนไปหยุดที่เหอโย่วเวย แค่สบตากันครั้งเดียว หัวใจของเหอโย่วเวยก็เต้นรัว สีหน้าเต็มไปด้วยความระแวดระวัง
“แล้วก็แก สำนักเจินอู่งั้นเหรอ? ฉันจะให้โอกาสพวกแกเหมือนกัน ต่อไปถ้าเจอฉันก็หลบไปให้ไกล ถ้ายังกล้าโผล่มาตรงหน้าฉันอีก อย่าหาว่าฉันไม่ปรานี ไสหัวไป!”
เขากดเสียงต่ำ น้ำเสียงหนักแน่นเปี่ยมบารมี
เหอโย่วเวยกุมอก เลือดลมปั่นป่วน แต่คนของเขาล้มลงกันหมดแล้ว ตัวเขาเองก็ไม่ใช่คู่มือของหลินเซียว แม้ในใจจะอับอาย แต่ก็ทำได้เพียงอดกลั้นไว้ก่อน