จ้าวหม่านถังสาวเท้าไปข้างหน้า ท่วงท่าสง่างามโดดเด่น ก่อนเอ่ยเสียงเย็นว่า “เดิมทีคิดจะหาที่ลับตาคนจัดการให้เรียบร้อย ไม่นึกเลยว่านายจะโผล่มาที่นี่ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็ต้องสั่งสอนนายต่อหน้าทุกคนแล้ว”
ผู้คนรอบข้างต่างแสดงสีหน้าใคร่รู้
มีเรื่องบาดหมางอะไรกัน?
มุมปากของหลินเซียวยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม กวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วกล่าวว่า “คนเยอะขนาดนี้ ถ้าสั่งสอนฉันไม่ได้ขึ้นมา หน้าตาของตระกูลจ้าวจะเอาไปไว้ที่ไหนล่ะ?”
อืม…
ผู้คนที่ไม่รู้ต้นสายปลายเหตุต่างพากันทำหน้าเอือมระอาเมื่อได้ยิน
อีกฝ่ายพานักเลงมาเกือบยี่สิบคน ยังจะสั่งสอนนายไม่ได้อีกเหรอ?
ใช้ส่วนไหนคิดคำพูดแบบนี้ออกมากัน?
จ้าวหม่านถังยิ้มเย็น “ถ้าสั่งสอนนายไม่ได้ แล้วฉันจะมาทำไม?”
“หลินเซียว นายซ้อมลูกชายฉันจนต้องเข้าโรงพยาบาล ตอนนี้ยังเป็นเจ้าชายนิทราอยู่เลย ฉันไม่เอาชีวิตนายหรอก แค่จะทำให้นายนอนติดเตียงไปตลอดครึ่งหลังของชีวิต แบบนี้ยุติธรรมดีไหม?”
สิ้นเสียง แววตาของเขาก็ฉายความเหี้ยมเกรียมขึ้นอีกครั้ง
ผู้คนรอบข้างกระจ่างแจ้งขึ้นมา
ซ้อมคุณชายตระกูลจ้าวจนเป็นเจ้าชายนิทราเลยหรือ? จุ๊ ๆ รนหาที่ตายชัด ๆ
แววตาของทุกคนเปี่ยมไปด้วยความเยาะเย้ย
หลินเซียวพยักหน้าเบา ๆ
“ยุติธรรม แต่ขอเตือนนายไว้ก่อน อย่าให้สุดท้ายต้องไปนอนเป็นเพื่อนลูกชายที่โรงพยาบาลล่ะ ถึงตอนนั้นคงขายหน้าแย่”
เขากล่าวด้วยรอยยิ้ม
ผู้คนรอบข้างยิ่งเอือมระอา
กล้าคิดจริง ๆ
ฮึ!
จ้าวหม่านถังแค่นเสียงเย็นชาแล้วกล่าวเสียงต่ำ “รู้ว่านายพอมีฝีมืออยู่บ้าง ฉันเลยรอสามวันค่อยมาหา ลองคิดดูสิว่าตลอดสามวันนี้ฉันรออะไรอยู่?”