ชายร่างกำยำกลับยังคงสีหน้าเรียบเฉย เขายิ้มพลางกล่าวว่า “คุณหนู ขอโทษด้วยครับ เป็นคำสั่งของคุณชายใหญ่ พวกเราจึงทำได้แค่ปฏิบัติตาม คุณชายใหญ่เป็นห่วงความปลอดภัยของคุณครับ”
ลู่ฮวนกำหมัดแน่น เพลิงโทสะพลุ่งขึ้นในใจ
เธอย่อมเข้าใจดีว่าลู่ยี่คงกลัวตราประทับบริษัทจะตกไปอยู่ในมือคนอื่น และกลัวทรัพย์สินของเครือบริษัทลู่จะถูกคนนอกแย่งชิงไป ตัวเธอเองก็ไม่อยากให้เป็นเช่นนั้น แต่...ในเมื่อตระกูลลู่ไม่สนใจพ่อของเธอ เธอก็ต้องดูแลเขาเอง
เธอข่มกลั้นความโกรธแล้วถามว่า “ถ้าอย่างนั้น ยังจะทำอะไรอีก?”
ชายร่างกำยำโบกมือเบา ๆ
หญิงสาวสองคนลงจากรถคันหนึ่ง แล้วเดินเข้ามา
ชายร่างกำยำกล่าวช้า ๆ ว่า “สองท่านนี้จะคอยคุ้มครองความปลอดภัยและดูแลความเป็นอยู่ของคุณครับ”
ลู่ฮวนถามเสียงเย็นว่า “พี่ใหญ่กำลังส่งคนมาจับตาดูฉันหรือไง?”
รอยยิ้มของชายร่างกำยำไม่เปลี่ยนไป
“พวกเราไม่ทราบครับว่าคุณชายใหญ่คิดอย่างไร”
ลู่ฮวนสูดหายใจลึก พยายามข่มอารมณ์ให้สงบ
ตอนนี้ลู่อ้าวหลงเกิดเรื่องขึ้น ลูกน้องคนสนิทของเขาก็เริ่มหันไปเข้ากับลู่อ้าวเฟิงกันหมดแล้ว เวลานี้เธอไม่มีใครอยู่ข้างกาย ต่อให้โกรธแค่ไหนก็ทำได้เพียงอดทน
“ฮึ!”
เธอแค่นเสียงเย็นชา เดินอ้อมชายร่างกำยำแล้วมุ่งหน้าเข้าไปในคฤหาสน์อย่างรวดเร็ว
หญิงสาวสองคนนั้นรีบเดินตามไป
หลินเซียวจับตามองเงียบ ๆ แม้ทั้งคู่จะเป็นผู้หญิง แต่ก้าวเดินมั่นคง แววตาคมกริบ เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดา