“ได้ ฉัน...เข้าใจแล้ว”
ลู่ฮวนพยักหน้ารับ
หลินเซียวรู้สึกเลา ๆ ว่าหลังตราประทับบริษัทหายไป ตระกูลลู่คงไม่ปล่อยลู่อ้าวหลงไปง่าย ๆ บางทีนี่อาจเป็นโอกาสก็ได้
“ปิดไฟ ฉันไปก่อน”
เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง หันหลังเดินไปทางหน้าต่าง
ลู่ฮวนรีบเตือน “คุณหลิน ระวังตัวด้วยค่ะ ข้างนอกเหมือนจะยังมีคนอยู่”
หลินเซียวยิ้ม
“เห็นแล้ว ไม่ต้องห่วง คืนนี้ฉันจะไม่ฆ่าพวกนั้น จะได้ไม่แหวกหญ้าให้งูตื่น” เขาพูดเสียงเรียบ
หา?
ลู่ฮวนได้ยินแล้วก็มีสีหน้างุนงง
คนที่ควรกังวลว่าจะถูกฆ่าไม่ใช่หลินเซียวหรือไง? ทำไมเขาถึง...ไม่ฆ่าพวกนั้นล่ะ?
“ปิดไฟสิ”
หลินเซียวเตือน
ลู่ฮวนถึงได้สติ รีบพยักหน้าแล้วยกมือปิดไฟ
หลินเซียวเปิดหน้าต่าง ก่อนกระโดดออกไปอย่างคล่องแคล่ว
ลู่ฮวนรีบปิดหน้าต่าง ยืนอยู่ข้างหน้าต่าง มองเงาดำที่ทะยานจากไปอย่างแผ่วเบา ความรู้สึกซับซ้อนผุดขึ้นในใจ
อสังหาริมทรัพย์อ้าวเซียง...จบลงแค่นี้แล้วหรือ?
หัวใจของเธอเจ็บแปลบอยู่ลึก ๆ แต่เพื่อพ่อ เธอไม่มีทางเลือกอื่น
เธอยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
ลู่ฮวนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พอเห็นชื่อที่บันทึกไว้ คิ้วก็ขมวดเล็กน้อย
เธอกดรับสาย
ไม่นาน เสียงผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังขึ้น “คุณลู่คะ สถานการณ์ดูไม่ค่อยปกติค่ะ เมื่อกี้มีคนกลุ่มหนึ่งมาที่ไซต์ก่อสร้างแห่งใหม่ อ้างว่าถูกส่งมาตรวจสอบคุณภาพงานก่อสร้าง ฉันแอบสังเกตดูแล้ว คนพวกนั้นแอบเล่นตุกติกกับกำแพงหลายจุดค่ะ”