เขาถามขึ้นอย่างไม่ใส่ใจว่า “คนขับรถเป็นคนของคุณเองหรือเปล่า?”
ลู่ฮวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ปกติก็ใช่ค่ะ แต่วันนี้...ไม่แน่ใจ ฉันว่าพี่ชายคนโตคงสั่งให้คนพวกนี้ตามติดฉันไม่ห่างแน่” เธอตอบ
หลินเซียวเดาผลลัพธ์นี้ไว้แล้ว
ตอนนี้เขายังไม่รู้ว่าลู่ยี่มีจุดประสงค์อะไรกันแน่ แค่ต้องการขัดขวางไม่ให้ตราประทับบริษัทตกอยู่ในมือเขา หรือคิดจะประลองฝีมือกับเขากันแน่?
แต่มีเรื่องหนึ่งที่แน่ชัด หากมีโอกาส ลู่ยี่ต้องหาทางฆ่าเขาแน่
เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมา
“ปกติคุณพักอยู่ที่ไหน?” เขาถาม
ลู่ฮวนชะงักไป ก่อนตอบว่า “อยู่...อยู่ในคฤหาสน์หลังหนึ่งที่เขตเหอผิงค่ะ”
แววตาของหลินเซียววาวขึ้น
ไม่ได้อยู่กับตระกูลลู่? ดีเลย
“เดี๋ยวส่งที่อยู่ละเอียดมาให้ผม แล้วกลับบ้านตามปกติได้เลย” เขาพูดช้า ๆ
ลู่ฮวนได้ยินแล้วก็รู้สึกประหม่า
“อ๊ะ...ฉัน...ได้ค่ะ”
เธออึกอักอยู่นาน สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ได้แต่รับคำสั้น ๆ
หลินเซียวรู้ว่าผู้หญิงคนนี้ต้องกังวลอะไรอยู่แน่ แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจ เขาวางสายไปทันที
ครืด
โทรศัพท์สั่นสองครั้ง
หลินเซียวเหลือบมอง ก็เห็นว่าลู่ฮวนส่งตำแหน่งที่อยู่มาให้แล้ว
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกว่าตอนนี้ลู่ฮวนคงไม่กล้าล่อเขาไปติดกับ จากท่าทีของเธอ เขาสัมผัสได้ว่าลู่ฮวนใส่ใจลู่อ้าวหลงมาก
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เขาก็ไม่ต้องกังวลแล้ว