เขากำหมัดแน่น จ้องมองมันเขม็ง รับรู้ถึงพลังอันเปี่ยมล้นภายใน ไม่รู้ทำไม จู่ ๆ ในใจก็ปลอดโปร่งขึ้นมา
พลังขนาดนี้ ยังต้องหวาดกลัวอะไรอีก?
กฎเกณฑ์? คุณธรรม? ความเป็นมนุษย์?
เขาหรี่ตาลง แววตาพลันเย็นเยียบ ความเสียดายและความอัดอั้นที่สะสมมานานหลอมรวมกันเป็นพลังไร้สิ้นสุดในชั่วพริบตา
หมัดของเขากระแทกลงไปอย่างแรง!
กร๊อบ!
โต๊ะชาที่ทำจากไม้ซึ่งมีรอยร้าวตั้งแต่ครั้งก่อนพังครืนลงมา แตกกระจายเป็นชิ้น ๆ
เขาจ้องมองเศษไม้บนพื้นอย่างเงียบงัน บนนั้นยังมีปราณแผ่ซ่าน เมื่อก่อนนี่เป็นโต๊ะชาราคาแพงที่พังแล้วก็ยังเสียดายไม่ยอมเปลี่ยน แต่ตอนนี้…
สิ่งที่เขาทุบให้แตกไม่ได้มีแค่โต๊ะชาพัง ๆ ตัวนี้ แต่ยังทำลายความคิดแบบคนจนของตัวเอง และสลัดพันธนาการที่ผูกมัดหัวใจออกไปด้วย
เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง แววตาของเขาก็เย็นเยียบเป็นประกาย
ยังไงก็ต้องคิดถึงตัวเองบ้าง!
ผ่านไปครู่ใหญ่ หลินเซียวจึงสงบอารมณ์ลง แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่ทันสังเกตว่าบรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปอย่างละเอียดอ่อน
เดิมทีแม้ไม่ยิ้ม ใบหน้าก็ยังมีความสดใสบริสุทธิ์แบบนักศึกษาอยู่เสมอ แต่ตอนนี้กลับเก็บงำมันไว้ภายใน
ทางซูเมี้ยวเมี้ยวตอนนี้ยังไม่ต้องเป็นห่วง เขาเองก็แอบเสียใจที่วันนี้ลงมือเบาเกินไป เอาแต่คิดจะให้โอกาสคนอื่น
หวังว่าจ้าวหม่านถังจะจำบทเรียนได้บ้าง ไม่อย่างนั้น…ไม่มีครั้งหน้าแน่
ทางฉู่เหยาเหยาไม่มีความเคลื่อนไหวอะไร หลินเซียวจึงไม่ได้กังวล แต่ทางอวิ๋นเยว่กลับทำให้เขาร้อนใจอยู่บ้าง