“วางใจได้ครับ วางใจได้! ขอบคุณหัวหน้า ขอบคุณคุณหนูหลิ่ว!”
เสิ่นหมิงจวิ้นกล่าวด้วยสีหน้าตื่นเต้น
หลินเซียวเชิดคางขึ้นเล็กน้อย
“ไปได้แล้ว”
เสิ่นหมิงจวิ้นรีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วกล่าวว่า “หัวหน้า ขอเบอร์โทรศัพท์ไว้ได้ไหมครับ? วางใจได้ ผมจะทำให้คุณประหลาดใจแน่นอน!”
หลินเซียวมองเขาอย่างสนใจ ในใจก็อดตั้งตารออยู่บ้างไม่ได้
“ได้”
เขาให้เบอร์โทรศัพท์ไป เสิ่นหมิงจวิ้นก็ไม่รอช้า หันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
ดูตื่นเต้นสุด ๆ
ตอนที่เขาพุ่งออกจากคฤหาสน์ พวกพี่น้องที่อยู่ในรถต่างก็อึ้งไปตาม ๆ กัน
ทำไมโดนจัดการแล้วยังดีใจได้อีกล่ะ?
หลินเซียวมองออกไปนอกประตูเงียบ ๆ ในใจก็ผ่อนคลายลงไม่น้อย
ปัญหาใหญ่สองเรื่องนี้คลี่คลายแล้ว
เขาเพิ่งละสายตากลับมา ก็สบเข้ากับแววตาซับซ้อนเล็กน้อยของหลิ่วอวิ้น
“หายแค้นแล้วใช่ไหม?”
เขาไม่ได้ใส่ใจนัก เอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม ก่อนหันกลับไปนั่งลงบนโซฟา
มุมปากหลิ่วอวิ้นยกขึ้น
“ระบายแค้นได้สะใจมาก เธอไม่รู้หรอก ชูหนิงรู้ดีว่าตอนอยู่บ้าน ฉันโดนพ่อลูกคู่นั้นรังแกตั้งเท่าไร”
เธอพาหญิงสาวอีกสองคนมานั่งลงด้วย
เดิมทีซูเมี้ยวเมี้ยวตั้งใจจะนั่งข้างหลินเซียว แต่พอเห็นหลิ่วอวิ้นกับเจียงชูหนิงนั่งด้วยกัน เธอจึงขยับไปนั่งข้างเจียงชูหนิงแทน
ใบหน้าสวยล่มเมืองทั้งสามช่างดึงดูดสายตาอย่างยิ่ง
หลินเซียวไม่รู้จะมองใครดีอยู่ชั่วขณะ
เจียงชูหนิงยกมุมปากขึ้นแล้วเอ่ยว่า “คืนนี้ยังมีเรื่องเซอร์ไพรส์มากกว่านี้อีกนะ”