เธอทำหน้าเย็นชา เอ่ยเสียงเรียบว่า “ว่างนักหรือไง ถึงได้ไปหาเรื่องหลินเซียว?”
หลิ่วฮ่าวเฉินแทบร้องไห้ไม่ออก
“พี่ ผมไม่รู้จริง ๆ เสิ่นหมิงจวิ้นเป็นคนให้ผมมา บอกให้มาช่วย... ผมก็เลยตามมาด้วย”
คำพูดของเขาเริ่มอู้อี้ ใบหน้ายังคงเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
หลิ่วอวิ้นก้มมองเสิ่นหมิงจวิ้นที่นอนอยู่บนพื้นแวบหนึ่ง
“ยังดีที่พ่อโทรมาบอกพี่ ไม่อย่างนั้นพี่คงไม่รู้ว่าน้องถูกจับมาที่นี่ กลับไปก่อนเถอะ เรื่องหลินเซียวพี่จะไปคุยเอง นิสัยเขาแบบนั้น พอเขามาถึงพี่ก็ห้ามไม่อยู่หรอก”
เธอตอบเสียงเรียบ
หลิ่วฮ่าวเฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย เมื่อนึกถึงวิธีจัดการของหลินเซียวเมื่อครู่ ก็รู้สึกขนลุกไปทั้งตัว
“ได้ ได้... ขอบคุณพี่ ขอบคุณพี่ งั้นผมไปก่อนนะพี่ ผมไปแล้ว”
เขาไม่กล้าลังเลแม้แต่น้อย จึงเดินกะเผลกพุ่งออกจากคฤหาสน์ไป พลางกวาดตามองรอบตัวเป็นระยะ กลัวว่าจะเห็นหลินเซียวเข้า
“อื้อ... อื้ออื้อ!”
เมื่อเห็นดังนั้น ใบหน้าของเสิ่นหมิงจวิ้นก็เต็มไปด้วยความร้อนรน เขาส่งเสียงเรียกหลิ่วฮ่าวเฉินอย่างกระวนกระวาย
หลิ่วฮ่าวเฉินหันกลับมาตวาด “อื้อพ่อแกสิ!”
เขาเกลียดเสิ่นหมิงจวิ้นเข้ากระดูกดำ ถ้าไม่ใช่เพราะหมอนี่ เขาคงไม่ต้องอับอายขายหน้าถึงเพียงนี้
ปัง!
เสียงประตูดังขึ้น หลิ่วฮ่าวเฉินหนีไปแล้ว
เสิ่นหมิงจวิ้นนอนคว่ำอยู่บนพื้นอย่างเหม่อลอย แววตาฉายประกายสิ้นหวัง
นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย!
หลิ่วอวิ้นมองออกไปด้านนอก มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา