ซูเมี้ยวเมี้ยวได้ยินแล้วก็อยากหัวเราะขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ เธอพยายามกลั้นเอาไว้
โทสะในใจจ้าวจวิ้นพลุ่งพล่าน เขาเหลือบมองชายหนุ่มผมเกรียนคนนั้นอย่างรวดเร็ว
ชายหนุ่มผมเกรียนเข้าใจความหมายทันที
ปัง!
เขาตบโต๊ะอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ก่อนยกมือชี้หน้าหลินเซียว
“แกเป็นใครกันวะ ถึงกล้ามาสั่งคุณชายจ้าวของพวกเรา แกเบื่อชีวิตแล้วหรือไง หา?”
เขาทำหน้าดุดันแล้วตวาดลั่น
คนอื่น ๆ เห็นดังนั้นก็พากันแสยะยิ้ม มองหลินเซียวอย่างเย้ยหยัน
หลินเซียวไม่ได้แปลกใจ
ที่เขาพูดแบบนั้นก็เพื่อเปิดโอกาสให้พวกนั้นต่างหาก
เขาสบตาชายหนุ่มผมเกรียนแล้วถามว่า “ฉันพูดถึงคุณชายของพวกแก แล้วแกจะตะโกนทำไม คิดจะกัดคนหรือไง?”
ในเมื่อพวกนั้นวางแผนกันไว้แล้ว หลินเซียวก็ไม่จำเป็นต้องเก็บงำอะไรอีก
ชายหนุ่มผมเกรียวหรี่ตาลงเล็กน้อย
“แม่งเอ๊ย! แกกล้าด่าฉันเหรอ ไอ้บ้านนอกไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง อยากโดนตีใช่ไหม ฉันจัดให้!”
พูดจบ เขาก็ก้าวฉับ ๆ พุ่งเข้าหาหลินเซียว
หลินเซียวเอื้อมมือผลักแขนซูเมี้ยวเมี้ยวเบา ๆ ให้เธอถอยไปด้านข้าง
จ้าวจวิ้นแสร้งทำเป็นห้าม “เฮ้ย อย่าสิ เธอดู... รีบหยุดมือเร็ว!”
แต่ชายหนุ่มผมเกรียนกลับโกรธจนหน้าแดง พุ่งตรงเข้าหาหลินเซียว กำหมัดเหวี่ยงใส่ศีรษะเขา
คนอื่น ๆ เห็นดังนั้นก็ยิ่งแสดงสีหน้าเยาะเย้ยอย่างสุดขีด
สมน้ำหน้า!
ในเสี้ยววินาทีคับขัน...
เท้าของหลินเซียวกลับวาดออกไปก่อน เตะเข้าที่ท้องของชายหนุ่มผมเกรียน