หลินเซียวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะครุ่นคิดอย่างจริงจัง
“หมัดตรงไม่ถูกต้องเหรอ?” เขาถาม
อวิ๋นเยว่ตอบเสียงเรียบ “ตอนออกหมัดตรง ปราณจะไปรวมอยู่ด้านหน้าหมัด ต้องต่อยโดนถึงจะมีประโยชน์ ถ้าต่อยไม่โดนก็เผยช่องโหว่ นี่เป็นวิธีต่อสู้ประชิดตัวของคนธรรมดาที่ไม่มีพลังบำเพ็ญ”
ใบหน้าแก่ ๆ ของหลินเซียวแดงเรื่อ
“แล้วผมควรทำยังไง?” เขาถามต่อ
มุมปากของอวิ๋นเยว่ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ
“ดูให้ดี”
สิ้นเสียง ร่างเลือนรางนั้นก็พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว เธอไม่ได้กำหมัด แต่ใช้ฝ่ามือขาวผ่องกวาดเข้ามาตรง ๆ
หลินเซียวขมวดคิ้วเล็กน้อย ตั้งสมาธิจดจ่อเต็มที่ในทันที
เขาเลียนแบบท่าทางของอวิ๋นเยว่เมื่อครู่ ยกแขนซ้ายขึ้นรับมือ
ปัง!
ทันทีที่สัมผัสกัน หลินเซียวก็รู้สึกเจ็บแปลบที่แขน
ฝ่ามือที่ดูอ่อนนุ่มนั้นกลับมีพลังน่ากลัวถึงเพียงนี้
ซี๊ด!
เขาสูดปากด้วยความเจ็บปวด
หมัดขวาที่เดิมทีตั้งใจจะฉวยจังหวะสวนกลับก็หยุดชะงักไปทันที ไม่มีแรงจะยกขึ้นเลย
เพี๊ยะ
มือเล็ก ๆ นั้นตบแก้มเขาเบา ๆ อีกครั้ง
แรงโจมตีไม่มาก แต่ชวนให้อับอายสุด ๆ
หลินเซียวสะบัดแขน มองเธออย่างจนใจแล้วพูดว่า “เสี่ยวเยว่เยว่ เบามือกับผมหน่อยสิ”
อวิ๋นเยว่ยิ้มบาง ๆ ที่มุมปากแล้วกล่าว “นี่คือพลังระดับขั้นหลอมปราณแล้ว การเสริมด้วยปราณนี่แหละคือพลังที่ผู้บำเพ็ญขั้นหลอมปราณควรมี”
คำพูดประโยคเดียวทำให้หลินเซียวมึนงงไปเลย
“มา ต่อกัน วันนี้ไม่พูดถึงปราณ จะสอนแค่การโจมตีพื้นฐานกับวิธีแก้กระบวนท่า”