สิ้นเสียงพูด สายตาตื่นตะลึงก็จับจ้องไปยังใบหน้าของหลินเซียว
ตอนนี้สมุนไพรกลายเป็นของหายากไปแล้ว ไม่ว่านางจะมองอย่างไรก็ดูไม่ออกเลยว่าหลินเซียวจะมีสมุนไพรอายุร้อยปีอยู่ในครอบครอง
หลินเซียวมองหลิ่วอวิ้นอย่างไม่สบอารมณ์
“ทำไมฉันจะมีไม่ได้?” เขาย้อนถาม
หลิ่วอวิ้นพูดไม่ออก
แต่ในตอนนี้เอง นางถึงเข้าใจว่าทำไมเจียงชูหนิงถึงร่วมมือกับหลินเซียว
ที่แท้หลินเซียวมีทรัพยากรแบบนี้ด้วยหรือ?
แต่ว่า...ต่อให้มี เขาจะมีได้สักเท่าไรกัน?
หลิ่วอวิ้นสับสนไปหมด ไม่ต่างจากที่เจียงชูหนิงพูด หลินเซียวทำให้นางตกตะลึงมากเกินไปแล้ว
เจียงชูหนิงยิ้มพลางกล่าวว่า “ยังไงสมุนไพรก็เป็นของเขา ถ้าอยากได้ก็ไปขอเองสิ”
หลิ่วอวิ้นได้สติกลับมา ใบหน้าพลันกระอักกระอ่วน
“เธอ...เธอไม่ได้บอกว่าจะให้ฉันหรอกเหรอ ทำไม...”
นางเม้มริมฝีปากเบา ๆ น้ำเสียงเจือแววตัดพ้อ ท่าทางดูจนปัญญาอยู่บ้าง
เจียงชูหนิงยักไหล่
“ตอนแรกก็ใช่ แต่เธอดันเข้าใจหลินเซียวของเราผิดไปเอง ตอนนี้จะให้ฉันไปขอเขาได้ยังไง เธอไปขอเองเถอะ”
บนใบหน้างามเผยสีหน้าช่วยอะไรไม่ได้ ทว่าในใจกลับเบิกบานสุด ๆ
ผ่านมาตั้งนาน ในที่สุดก็ได้เห็นหลิ่วอวิ้นเสียท่าบ้างแล้ว
ตอนนี้สมุนไพรขาดแคลนอย่างหนัก ตระกูลหลิ่วอาจใช้เส้นสายหามาได้ แต่ครั้งนี้หลิ่วอวิ้นอยากได้ด้วยตัวเอง เพื่อเอาไปทำให้คุณปู่ประหลาดใจ
หลินเซียวอดยิ้มไม่ได้
เขาไม่ได้รู้สึกดีกับหลิ่วอวิ้นนัก แต่เมื่อเจียงชูหนิงอยู่ด้วย สมุนไพรนี้เขาย่อมยกให้แน่นอน