คำพูดเพียงประโยคเดียวทำให้สมองของซูเมี้ยวเมี้ยวชะงักงันไปทันที
“คุณ... หา?”
เธอมองเขาอย่างเหม่อลอย ความคิดสับสนปั่นป่วนไปหมด พอได้สติก็รีบถามว่า “คุณ... คุณป่วยหรือเปล่า?”
หลินเซียวส่ายหน้า
“จะพูดยังไงดีล่ะ ผมรู้ว่าตัวเองจะตายเมื่อไหร่ แต่ที่มาของข้อมูลนี้ คุณคงเข้าใจไม่ได้”
“ยังไงก็ตาม ผมเหลือเวลาอีกแค่ครึ่งปี”
เขายิ้มอย่างสงบนิ่งและไม่ใส่ใจ ทว่ามีแววเศร้าอยู่เล็กน้อย
ซูเมี้ยวเมี้ยวจ้องเขาอย่างไม่อยากเชื่อ
“ทำไม... เป็นไปได้ยังไง คุณ... เป็นไปไม่ได้หรอก” เธอส่ายหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ยอมรับความจริง
หลินเซียวเอ่ยยิ้ม ๆ ว่า “ผมเองก็หวังว่ามันจะไม่จริง แต่เรื่องนี้เกิดขึ้นจริง สิ่งที่ผมต้องทำตอนนี้คือสู้กับโชคชะตา ถึงได้บอกว่าผมไม่มีสิทธิ์พูดเรื่องความชอบ”
“ถ้าผมบอกว่าชอบคุณ ผมก็ต้องรับผิดชอบคุณ แต่เวลาแค่ครึ่งปี ผมรับผิดชอบคุณไม่ไหว”
น้ำตาของซูเมี้ยวเมี้ยวหยุดไหลไปชั่วขณะ ความคิดนานัปการผุดขึ้นในใจ
แม้คำพูดนี้จะฟังเหลวไหล แต่พอออกจากปากหลินเซียว เธอกลับไม่คิดสงสัยแม้แต่น้อย
เธอเชื่อว่านี่ไม่ใช่ข้ออ้างของหลินเซียวอย่างแน่นอน
ครึ่งปี...
เธอกัดฟันแน่น น้ำตาเริ่มไหลรินอีกครั้ง
“หลินเซียว ฉันไม่สนใจหรอก ต่อให้...”
เธอยังพูดไม่ทันจบ หลินเซียวก็ยกมือขึ้นห้าม
“คุณไม่สน แต่ผมสน”
สายตาทั้งสี่ประสานกัน ความรู้สึกที่ซ่อนอยู่เผยออกมาทันที
จู่ ๆ ซูเมี้ยวเมี้ยวก็รู้สึกปวดใจราวกับถูกมีดกรีด เจ็บปวดอย่างยิ่ง