เธอหลับตาลง พยายามปรับลมหายใจให้สงบ
ซูเมี้ยวเมี้ยวเอ๋ย ซูเมี้ยวเมี้ยว ต้องตั้งสติไว้นะ เพิ่งฤดูร้อนเอง ฤดูใบไม้ผลิก็เพิ่งผ่านไป!
ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอถึงหยิบชุดนอนแล้วเดินออกจากห้อง
ในเวลาเดียวกัน หลินเซียวก็เพิ่งอาบน้ำเสร็จและนั่งลงบนเตียงพอดี ช่วงล่างมีผ้าขนหนูพันไว้ ส่วนท่อนบนเปลือยเปล่า
หลินเซียวก้มมองกล้ามเนื้อบนร่างกายตัวเองด้วยความประหลาดใจ
เมื่อก่อนถึงจะไม่มีไขมันส่วนเกิน แต่กล้ามท้องก็ไม่ชัดขนาดนี้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะแกนสัตว์หรือเปล่า ตอนนี้กล้ามท้องทั้งหกมัดชัดเจนมาก ส่วนอีกสองมัดก็พอมองเห็นเค้าโครงอยู่ราง ๆ
แกนสัตว์นั่นน่าสนใจดีแฮะ
ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
“เข้ามาได้”
หลินเซียวนั่งอยู่ขอบเตียง เอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ
ประตูเปิดออก ซูเมี้ยวเมี้ยวเดินเข้ามาจากด้านนอกพร้อมกอดชุดนอนไว้ ใบหน้าแต้มรอยยิ้มหวาน
“หลินเซียว ฉัน...”
เธอกำลังจะพูด แต่พอเห็นสภาพของหลินเซียวในตอนนี้ก็ชะงักไป
ดวงตาคู่งามอดเหลือบมองกล้ามท้องไม่ได้ อารมณ์ซับซ้อนที่เพิ่งกดเอาไว้พลันปะทุขึ้นมาอีกครั้ง ใบหน้าก็แดงระเรื่ออย่างรวดเร็ว
“มีอะไรเหรอ?”
หลินเซียวถามพร้อมรอยยิ้ม
ซูเมี้ยวเมี้ยวได้สติกลับมา
“อา...”
“คือ... แม่ฉันออกไปทำธุระ ซื้อชุดนอนชุดใหม่ให้นาย แล้วให้ฉันเอามาให้”
เธอรีบตั้งสติแล้วตอบ
หลินเซียวลุกขึ้นยืน รับชุดนอนจากมือซูเมี้ยวเมี้ยว พลางยิ้มกล่าวว่า “ได้ ฝากขอบคุณคุณน้าด้วยนะ”