หลี่หู่ไม่ลังเล รีบตอบทันทีว่า “คุณหลินวางใจได้ รับรองว่าคุณพอใจแน่!”
เขาหันหลังกลับ โบกมืออย่างแรง
“พาตัวไป!”
พวกอันธพาลไม่รอช้า หลังจากเหลือบมองหลินเซียวด้วยความหวาดกลัวแล้ว ก็รีบกรูกันไปหาหลิวเฮ่ากับซุนหยางหยาง
ทั้งสองคนที่สิ้นหวังถูกหิ้วปีกออกจากร้านอาหารไป
หลี่หู่ยังคงยิ้มประจบ สีหน้าตึงเครียดราวกับกำลังรอให้หลินเซียวให้อภัย
หลินเซียวเอ่ยเรียบ ๆ ว่า “ยังยืนอยู่ตรงนี้ทำไม? ไปได้แล้ว”
หลี่หู่ราวกับได้รับอภัยโทษ
“ครับ งั้นผมไปก่อนนะครับคุณหลิน แล้วพบกันใหม่ครับ!”
“ลาก่อนครับคุณซู!”
เขายิ้มหน้าบาน ก้มหัวค้อมตัว ก่อนหันหลังวิ่งออกจากร้านอาหารไป
หลิวซานเอ๋อร์กำชับเขาไว้เป็นพิเศษแล้วว่าห้ามล่วงเกินคนคนนี้เด็ดขาด
เคราะห์ดีไป เคราะห์ดีจริง ๆ
เขาโล่งใจเป็นอย่างยิ่ง แล้วรีบหายลับไปจากสายตา
ผู้คนรอบข้างเพิ่งได้สติจากอาการงุนงง ต่างมองหน้ากัน ก่อนสายตาซับซ้อนจะพากันจับจ้องไปที่หลินเซียว
ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าเขาจะเป็นคนเด็ดขาดถึงเพียงนี้!
หลินเซียวมองไปทางประตู แววตาฉายประกายลุ่มลึกวูบหนึ่ง
อำนาจนี่ช่างเย้ายวนใจจริง ๆ
ซูเมี้ยวเมี้ยวเดินเข้ามา ใบหน้างดงามมีรอยยิ้มบาง ๆ ดวงตาคู่งามสุกใสเป็นประกาย
“ตกใจไหม?”
หลินเซียวถามพร้อมรอยยิ้ม
ซูเมี้ยวเมี้ยวส่ายหน้าแรง ๆ แล้วตอบว่า “มีคุณอยู่ด้วย ฉันจะกลัวอะไรล่ะ?”
เมื่อนึกถึงความรู้สึกปลอดภัยเมื่อครู่ เธอก็อดเคลิบเคลิ้มไม่ได้