ถึงอย่างนั้น ความอับอายก็ทำให้เธออยู่ต่อไม่ไหวแล้ว
“ถ้าอย่างนั้น... คุณพักผ่อนเร็ว ๆ นะ ฉันกลับไปนอนก่อน”
เธอพูดเสียงเบา
แต่ตอนพูด สายตากลับเผลอเหลือบไปมองผ้าขนหนูที่พันอยู่รอบตัวหลินเซียว
เธอเองก็ไม่รู้ว่าเห็นอะไรเข้า แก้มพลันแดงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะเบือนสายตาหนีไปอีกทางอย่างรวดเร็ว
หลินเซียวยิ้มพลางพยักหน้า
“ได้”
เขาเองก็ยังรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่มาก จึงไม่ได้สังเกตเห็นอะไรผิดปกติ
ซูเมี้ยวเมี้ยวไม่กล้าพูดอะไรต่อ เธอหันหลังแล้วรีบวิ่งออกจากห้องไปทันที พอประตูห้องปิดลง ความแดงบนแก้มก็ลามไปถึงลำคอขาวผ่องแล้ว
เธอพรวดพราดเข้าไปในห้องของตัวเอง ปิดประตูแล้วเอนหลังพิงบานประตู
แต่ภาพเมื่อครู่กลับยังวนเวียนอยู่ในหัวไม่ยอมหายไป...
ฮึ!
เธอส่งเสียงฮึเบา ๆ แล้วพึมพำว่า “ของเขาก็ไม่เบาเลยนี่?”
สิ้นเสียง ความเขินอายก็แผ่ซ่านไปทั่วร่าง เธอทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงรีบพุ่งขึ้นเตียงแล้วมุดเข้าไปใต้ผ้าห่ม
เธอนอนนิ่ง ๆ พยายามสงบใจจากความเขินอาย
หลินเซียวเอนพิงหัวเตียง ในใจก็พลอยโล่งอกไปด้วย
แต่รูปร่างเย้ายวนของเธอกลับยังติดอยู่ในหัว ทำให้เขาอดรู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมาไม่ได้
ตกลงเขาจะจีบซูเมี้ยวเมี้ยวสำเร็จไหมนะ?
ดูจากท่าทีช่วงนี้แล้ว เหมือนจะไม่มีปัญหาใช่ไหม?
จู่ ๆ เขาก็เริ่มอดใจรอไม่ไหว
ครืน ๆ