หลินเซียวยังไม่ทันได้พูด ก็ถูกกรอกเบียร์เข้าปากเสียก่อน
ซูเมี้ยวเมี้ยวยิ้มอย่างมีความสุข
หลินเซียวรับขวดเหล้ามา นั่งตัวตรง แล้วมองซูเมี้ยวเมี้ยวอย่างจนใจ
ยังไม่ทันได้พูด เจียงชูหนิงก็ยื่นขวดเหล้ามาตรงหน้าเขา
“มา!”
เสียงใสกังวานนั้นฟังดูเย้ายวนอย่างยิ่งเมื่อผสานกับฤทธิ์สุรา ใบหน้าขาวผ่องแดงระเรื่อ ผิวเนียนละเอียดจนแทบจะหยิกให้ช้ำได้
หลินเซียวยกขวดขึ้น
เคร้ง~
เสียงใสกังวานดังก้องไปทั่วห้องรับรอง
เจียงชูหนิงกำลังดื่มอยู่ แต่ดวงตาคู่งามกลับจับจ้องหลินเซียว แววตาเปล่งประกายจนยากจะบรรยาย
หลินเซียวดูไม่ออก และก็ไม่คิดจะใส่ใจอะไรมากมาย
ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติก็พอ
เพิ่งวางขวดลง…
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
จู่ ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังมาจากด้านนอก
หลินเซียวเงยหน้าขึ้น เอ่ยเสียงเรียบว่า “เข้ามา”
หลิวซานเอ๋อร์ผลักประตูเดินเข้ามา สีหน้าหนักอึ้ง
“คุณหลิน มีคนมาหาเรื่องครับ”
หลินเซียวขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนลุกขึ้นยืน
“ใคร?”
หลิวซานเอ๋อร์ส่ายหน้าเบา ๆ
“ยังไม่รู้ครับ จะให้พี่น้องลงมือเลยไหม?” เขาถาม สีหน้าเย็นชา
มุมปากหลินเซียวยกขึ้น
น่าสนใจดี
“ไปกันเถอะ ฉันลงไปดูด้วย”
เขาก้าวออกไปด้านนอก หญิงสาวทั้งสองก็ลุกตามไปติด ๆ
เพิ่งเดินออกจากห้องรับรอง ก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งถือกระบองกรูกันขึ้นมาจากบันไดอย่างเกรี้ยวกราด
“คนไม่เกี่ยวรีบไสหัวออกไป! เดี๋ยวโดนลูกหลงขึ้นมาจะยุ่ง!”
ชายร่างกำยำที่เป็นหัวหน้าตะโกนลั่น เสียงดังสนั่นไปทั่ว