หลินเซียวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะอ้าปากโดยไม่รู้ตัว
เจียงชูหนิงยัดแตงโมเข้าปากหลินเซียว ดึงไม้จิ้มฟันออกมา แล้วจิ้มแตงโมอีกชิ้นใส่ปากตัวเอง
ซูเมี้ยวเมี้ยวถึงได้เข้าใจในทันที
มุมปากของเธอยกขึ้น ใบหน้าหวานเผยรอยยิ้มน่ารักสดใส
ที่แท้ก็เล่นแบบนี้นี่เอง
“เมี้ยวเมี้ยว ช่วงนี้กลุ่มบริษัทซูเป็นยังไงบ้าง?” เจียงชูหนิงถาม
คิ้วเรียวของซูเมี้ยวเมี้ยวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
จะวัดกันที่กำลังทรัพย์หรือไง?
เธอตอบตามตรงว่า “ก็ใช้ได้ ราบรื่นดี แต่จะให้เทียบกับบริษัทใหญ่อย่างชูเจี้ยนก็คงไม่ได้หรอก”
เธอเตรียมใจไว้แล้วว่าเจียงชูหนิงจะกดดันเธอ
แต่เจียงชูหนิงกลับยิ้มละไมแล้วกล่าวว่า “ใช้เวลาไม่นาน จากไม่มีอะไรเลยจนสร้างกลุ่มบริษัทซูให้ใหญ่โตได้ขนาดนี้ เก่งมากแล้ว”
คำพูดนี้ทำให้ซูเมี้ยวเมี้ยวประหลาดใจอีกครั้ง
ไม่กดดัน แถมยังชมอีกเหรอ?
คราวนี้เธอไม่รู้จะตอบอย่างไรดี เพราะไม่ได้เตรียมตัวรับมือไว้เลย
“คุณเจียงชมเกินไปแล้วค่ะ” เธอยิ้มตอบ
เจียงชูหนิงเหลือบมองหลินเซียว มุมปากยกขึ้น
“พวกเธอสองคนอายุเท่ากันใช่ไหม? ฉันแก่กว่าเธอสองปี เรียกคุณเจียงฟังดูห่างเหินไป ถ้าไม่รังเกียจ เรียกพี่ก็ได้”
เธอพูดขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ น้ำเสียงยังคงเย็นชา แต่กลับไม่ได้ทำให้รู้สึกห่างเหิน
ซูเมี้ยวเมี้ยวเองก็เริ่มคุ้นกับนิสัยเย็นชาของเจียงชูหนิงแล้ว พอได้ยินคำพูดนี้ เธอก็อดประหลาดใจขึ้นมาอีกครั้งไม่ได้
“ได้ค่ะ พี่ชูหนิง” เธอยิ้มหวาน