หลินเซียวขมวดคิ้วเล็กน้อย ลางสังหรณ์ไม่ดีก่อตัวขึ้นในใจ
เหลียงอิงเหลือบมองเขา
“ผู้อำนวยการหลิน ฉันออกไปรับโทรศัพท์ข้างนอกนะคะ” เธอกล่าวยิ้ม ๆ แล้วหมุนตัวเตรียมเดินออกไป
หลินเซียวห้ามเธอไว้
“ไม่ต้อง รับตรงนี้แหละ” เขาพูดเสียงเรียบ
เหลียงอิงมองเขาอย่างประหลาดใจ แต่ไม่ได้ลังเล เธอกดรับสาย
“สวัสดีค่ะ ต้องการเรียนสายกับใครคะ?” เธอถาม
ไม่นาน เสียงร้อนรนก็ดังขึ้นจากโทรศัพท์ “เลขาเหลียง แย่แล้ว! สินค้าล็อตล่าสุดในโรงงานของเราหายไป!”
เสียงดังมาก หลินเซียวได้ยินชัดเจนทุกคำ
เขาขมวดคิ้วแน่น สีหน้าเย็นชาลง
เป็นเรื่องจนได้!
เหลียงอิงหันมองหลินเซียว ก่อนรีบถามต่อ “สินค้าหายไปไหน? หายได้ยังไง? อธิบายมาให้ชัดเจน”
ชายคนนั้นรีบพูด “ก็สินค้าล็อตล่าสุดที่บริษัทเราเพิ่งพัฒนาขึ้นนั่นแหละครับ กำลังจะขนไปเก็บในโกดัง แต่ระหว่างทางทั้งรถทั้งของหายไปด้วยกัน รถหายไปสองคัน ติดต่อไม่ได้เลยครับ!”
เหลียงอิงมีสีหน้าร้อนใจอย่างเห็นได้ชัด
“ของหายไปได้ยังไง? พวกคุณ... ช่างเถอะ รีบไปหาให้เจอ ฉันจะติดต่อผู้จัดการเจียงเดี๋ยวนี้!”
เธอวางสายอย่างรีบร้อน แล้วเริ่มค้นหาเบอร์ของเจียงชูหนิง
หลินเซียวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามว่า “ตรวจสอบได้ไหมว่ารถของเราหายไปที่ไหน?”
เหลียงอิงไม่แม้แต่จะมองเขา รีบโบกมือปฏิเสธ
“รอก่อนนะคะ ฉันโทรหาผู้จัดการเจียงก่อน”
เธอร้อนรนจนไม่สนใจหลินเซียวแล้ว เรื่องนี้ร้ายแรงเกินไปจริง ๆ