เหลียงอิงมีสีหน้าร้อนใจ แววตาแน่วแน่
หลินเซียวส่ายหน้าพลางยิ้ม ก่อนถามว่า “อันตรายขนาดนี้ ไม่กลัวเหรอ?”
เหลียงอิงส่ายหน้าแรง ๆ
“ไม่กลัวค่ะ ถ้าฉันไปด้วย จะได้รายงานสถานการณ์ให้ผู้จัดการเจียงทราบได้ตลอด ให้ฉันไปกับคุณเถอะค่ะ ผู้อำนวยการหลิน” แววตาของเธอฉายความอ้อนวอนออกมา
หลินเซียวเห็นดังนั้นก็ยิ่งประหลาดใจ
“ได้ งั้นไปด้วยกัน”
เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ ที่สำคัญคือตอนนี้เสียเวลาอีกไม่ได้แล้ว
เหลียงอิงมีสีหน้ายินดีขึ้นมา
ทั้งสองออกจากห้องทำงาน แล้วรีบเดินออกไปข้างนอก
หลินเซียวขึ้นนั่งบนรถไฟฟ้า ก่อนหันมาบอกว่า “ขึ้นมา”
เหลียงอิงมองอย่างงุนงง ก่อนจะขึ้นนั่งซ้อนท้าย
หลินเซียวเริ่มขี่รถออกไป
“เลขาเหลียง ผมจำได้ว่าเมื่อก่อนคุณไม่ใช่คนแบบนี้นี่ ช่วงนี้เป็นอะไรไป?”
เขาพูดหยอกเพื่อช่วยคลายความตึงเครียดให้เธอด้วย
เหลียงอิงยกมือปัดหน้าม้า ยิ้มแล้วตอบว่า “อาจเป็นเพราะ...ฉันประทับใจในความสามารถของผู้อำนวยการหลินกับผู้จัดการเจียงก็ได้ค่ะ นับถือพวกคุณมากจริง ๆ”
หลินเซียวประหลาดใจอยู่ในใจ
“นิสัยคนเราเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้เลยเหรอ?” เขาพูดพลางยิ้ม
เหลียงอิงยิ้มตอบว่า “แน่นอนสิคะ”
หลินเซียวส่ายหน้าเบา ๆ พลางยิ้ม ในใจเองก็อธิบายความรู้สึกไม่ถูก
เมื่อก่อนเหลียงอิงแทบไม่ชายตามองเขาด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้กลับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน
ก็เพราะฐานะนั่นแหละ
เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ รีบคิดถึงสถานการณ์ที่อาจต้องเผชิญในอีกเดี๋ยว