หลินเซียวเหลือบมองแวบหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจ
“ให้ฟรีหรือ?”
เถ้าแก่หวังรีบพยักหน้า
“ใช่ ๆ ๆ! แน่นอนว่าต้องให้ฟรีสิครับ ทำให้คุณหลินไม่พอใจ ผมก็ต้องขอโทษขอโพยให้ดี รถที่มีอยู่ในร้าน คุณเลือกได้ตามใจเลยครับ ชอบคันไหนก็ขับออกไปได้เลย! ทางโน้นยังมีคันที่ราคามากกว่าล้านด้วย จะดูไหมครับ?”
รอยยิ้มของเขาสดใสเป็นพิเศษ แถมยังตื่นเต้นมาก
ถ้าให้รถคันนี้ไป ก็เท่ากับได้รู้จักกับคุณหลินแล้ว
หลินเซียวสังเกตเห็นท่าทีของอีกฝ่าย แต่ไม่ได้ใส่ใจ เขากวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะหยุดสายตาที่รถเอ็กซ์ไฟว์
“ไม่ต้องหรอก ไหน ๆ จะให้แล้ว คันนี้ก็พอ ผมชอบมันมากกว่า”
เขากล่าวพร้อมรอยยิ้ม
เถ้าแก่หวังรีบยิ้มรับ “ดูออกเลยครับว่าคุณหลินเป็นคนให้ความสำคัญกับความรู้สึก ใคร ๆ ก็ต้องชอบแบบนี้สิครับ เอาอย่างนี้ ผมจะดูแลบำรุงรักษาให้ฟรีตลอดชีพ! ถ้าขับจนพังเมื่อไหร่ ก็แวะมาเปลี่ยนได้ทุกเมื่อครับ ว่ายังไงครับคุณหลิน?”
เขาผ่อนคลายลงอย่างสิ้นเชิง รอยยิ้มเริ่มประจบประแจงขึ้นมา
หลินเซียวพยักหน้าเบา ๆ
“ได้ วันนี้ขับออกไปได้ไหม?” เขาถามราวกับไม่ได้คิดอะไร
เถ้าแก่หวังหัวเราะ
“ได้แน่นอนครับ! คนอื่นไม่ได้ แต่คุณหลินต้องได้อยู่แล้ว วางใจเถอะครับ ออกไปเลือกรถได้เลย ส่วนที่เหลือผมจัดการเอง พรุ่งนี้ผมรับรองว่าจะเอาป้ายทะเบียนไปส่งให้ถึงรถเลยครับ!”
เขาตบอกอย่างองอาจเต็มที่
หลินเซียวพยักหน้า
จากนั้นหันไปถามซูเมี้ยวเมี้ยวพร้อมรอยยิ้ม “อยากได้สีอะไร?”
ซูเมี้ยวเมี้ยวมองหลินเซียวลึกซึ้งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มตอบ “สีดำสิ สวยดี”