หลินเซียวกล่าวอย่างเรียบเฉยว่า “แต่เมื่อกี้ฉันพูดไปแล้วว่า ถ้านายลงมือ ก็ต้องออกไปในสภาพนอนหาม จะปล่อยนายไปแบบนี้ แล้วฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?”
“ถึงยังไงฉันก็เป็นคนรักหน้าตาเหมือนกัน”
มุมปากของหลิวซานเอ๋อร์กระตุกแรงอยู่หลายครั้ง สมองแล่นปรู๊ดปร๊าด
“ผะ...ผมก็นอนหามออกไปอยู่แล้วนี่ครับ คุณหลิน ผม...ผมลุกไม่ไหวแล้วด้วย!”
ดวงตาของเขาเป็นประกาย รีบเอ่ยขึ้น
หลินเซียวยกมุมปากเป็นรอยยิ้มเย็นชา ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
ได้ผลตามที่ต้องการแล้ว คนอย่างหมอนี่ก็ยังไม่ควรปล่อยให้เกลียดชังอยู่ในใจ เขาต้องการให้ยอมสยบ ไม่ใช่กดข่ม
“เอาเถอะ เห็นว่านายยังรู้จักวางตัว ฉันจะยกโทษให้สักครั้ง” เขาพูดเสียงเย็นชา
หลิวซานเอ๋อร์ราวกับได้รับการนิรโทษกรรม
“ขอบคุณครับคุณหลิน ขอบคุณมากครับ!”
เขาพูดอย่างตื่นเต้น ในใจก็ถอนหายใจโล่งอก
หลินเซียวพยักหน้าเบา ๆ
“ถ้ามีครั้งหน้า...”
เขามองอีกฝ่ายอย่างครุ่นคิด
หลิวซานเอ๋อร์รีบพูดทันทีโดยไม่ลังเล “ไม่มีครับ! ไม่มีครั้งหน้าแน่นอน ต่อให้คุณให้ความกล้าผมอีกแปดร้อยเท่า ผมก็ไม่กล้าแล้วครับ!”
นั่นเป็นความจริง คนเหล่านี้ล้วนเป็นลูกน้องฝีมือดีของเขา ใครจะคิดว่าแม้แต่เสื้อผ้าของหลินเซียวก็ยังแตะไม่ถึง!
ยังจะสู้บ้าอะไรได้อีก?
หลินเซียวพยักหน้าอย่างพอใจ ก่อนกล่าวเรียบ ๆ ว่า “เอาละ งั้นนายไปได้แล้ว”
หลิวซานเอ๋อร์ดีใจจนแทบคลั่ง
“ขอบคุณครับคุณหลิน! ลาก่อนครับคุณหลิน ลาก่อนครับ!”
เขาพูดอย่างตื่นเต้น