เขาอยากเบนสายตาไปทางอื่น แต่จิตใจกลับราวกับจมดิ่งอยู่ในภวังค์จนถอนตัวไม่ขึ้น
ระหว่างที่ยังลังเลอยู่……
ทันใดนั้น กระแสอุ่นสายหนึ่งก็เริ่มไหลออกมาจากโพรงจมูก
แย่แล้ว!
หลินเซียวรู้สึกกระอักกระอ่วนสุดขีด ท่ามกลางความลนลาน เขาก็นึกหาทางแก้ได้อย่างรวดเร็ว
“ผู้จัดการเจียง คอเสื้อคุณเปิดต่ำเกินไปแล้ว”
เขารีบเตือนออกไปโดยไม่ทันคิด
เพราะร้อนใจเกินไป จึงไม่ได้เรียบเรียงคำพูดให้ดี ฟังดูตรงเกินไปอยู่บ้าง
แต่มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะช่วยคลี่คลายความอึดอัดได้
มือของเจียงชูหนิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะนึกขึ้นได้แล้วรีบยืนตัวตรง
ขณะเดียวกัน เลือดก็ไหลออกมาจากโพรงจมูกของหลินเซียว แถมยังหยุดไม่อยู่เสียด้วย
เขาอับอายจนแทบอยากแทรกแผ่นดินหนี รีบยกมือขึ้นอุดจมูก
“เอ่อ……ผมเลือดกำเดาไหล ขอไปล้างก่อนนะครับ”
เขายกมือปิดจมูกกับปากแล้วรีบเผ่นออกไป
เจียงชูหนิงกอดอก ภายในใจเองก็รู้สึกกระดากอายอยู่บ้าง เธอมองตามแผ่นหลังอันน่าเวทนาของหลินเซียวอย่างเงียบ ๆ
เหตุผลที่เลือดกำเดาไหล เธอย่อมรู้ดี
เพียงแต่ไม่คิดว่าหลินเซียวจะเอ่ยเตือนหลังจากเห็นเข้า
ผู้ชายคนนี้น่าสนใจดี
มุมปากของเจียงชูหนิงค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มมีเสน่ห์ ดวงตาคู่งามเป็นประกายครุ่นคิด จากนั้นเธอก็นั่งลงที่ขอบเตียงเบา ๆ
หลินเซียวล้างอยู่นานกว่าที่เลือดจะหยุดไหล จากนั้นก็ใช้น้ำเย็นล้างหน้าอีกครั้ง ความรู้สึกว้าวุ่นในกายจึงค่อยบรรเทาลงไม่น้อย
เขาเงยหน้ามองตัวเองในกระจก รู้สึกพูดอะไรไม่ออก