หลินเซียวถลึงตาใส่หลิ่วอวิ้น ก่อนจะละสายตาแล้วเอนหลังพิงเบาะรถ
หลิ่วอวิ้นกัดฟันกรอด กอดอกนั่งตัวตรงอย่างหงุดหงิดไม่แพ้กัน แต่ไม่ได้พูดอะไร
หลินเซียวไม่ได้ใส่ใจ
ไม่นาน เจียงชูหนิงก็จอดรถไว้หน้าสถานบันเทิงไจ้สุ่ยอีฟาง
หลินเซียวกวาดตามอง ก่อนมุมปากจะค่อย ๆ ยกขึ้น
สถานที่แห่งนี้ไม่ได้หรูหราอะไรนัก แต่หน้าประตูมีรถหรูจอดอยู่ไม่น้อย แค่นี้ก็อธิบายได้ทุกอย่างแล้ว
ดูท่าไม่ใช่สถานที่ดี ๆ จริงด้วย
“ไปกันเถอะ น่าจะมีที่กินข้าวอยู่”
หลินเซียวเปิดประตูลงจากรถ
บนใบหน้าเจียงชูหนิงมีแววประหลาดใจ เธอทั้งสงสัยใคร่รู้และแอบคาดหวังอยู่บ้าง
ช่วงนี้หลินเซียวมอบเรื่องน่าประหลาดใจให้เธอมากเกินไปแล้ว
หลิ่วอวิ้นขยับเข้ามายืนข้างเจียงชูหนิง ขมวดคิ้วมองสถานที่ตรงหน้า ก่อนจะปรายตามองหลินเซียวอย่างรังเกียจ
หาสถานบันเทิงทั้งที ยังเลือกที่ชั้นต่ำขนาดนี้!
แต่เธอก็เริ่มตื่นเต้นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ การมาที่แบบนี้ไม่ใช่โอกาสให้เธอชนะพนันพอดีหรือไง?
หลินเซียวพาสองสาวเดินเข้าไปในสถานบริการ
เมื่อเข้าไปด้านในก็พบโถงต้อนรับแห่งหนึ่ง พื้นที่ไม่ใหญ่ แถมยังดูเก่าทรุดโทรมอยู่บ้าง
การปรากฏตัวของสองสาวทำให้พนักงานทุกคนในโถงต้อนรับตะลึง ลูกค้าหลายคนที่กำลังจะขึ้นชั้นบนหยุดเดินทันที ต่างจ้องตาค้าง
หลินเซียวเห็นดังนั้น มุมปากก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
แรงดึงดูดของสองสาวช่างรุนแรงจริง ๆ
พนักงานต้อนรับได้สติ รีบก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม “ยินดีต้อนรับสู่ไจ้สุ่ยอีฟาง ไม่ทราบว่าจองไว้หรือเปล่าคะ?”