เจียงชูหนิงโทรมา เลิกงานแล้วหรือ?
เขากดรับสาย
“อยู่ไหน?”
เสียงเย็นชาตามปกติของเจียงชูหนิงดังขึ้น
แม้จะฟังดูเย็นชา แต่ก็ไม่เหมือนท่าทีเย็นเยียบที่เธอใช้กับคนอื่นเสียทีเดียว
“อยู่ไนต์คลับเฟิงเยว่”
เขาตอบเนิบ ๆ
ทันทีที่เสียงของเขาสิ้นลง เสียงรังเกียจของหลิ่วอวิ้นก็ดังลอดมาจากโทรศัพท์ “ทำไมเขาเที่ยวซ่องทุกวันเลย?”
อืม...
หลินเซียวเผยสีหน้าพูดไม่ออกขึ้นมาทันที
เจียงชูหนิงยกมือแตะแขนหลิ่วอวิ้นเบา ๆ แล้วตำหนิ “พูดเหลวไหลอีกแล้ว นั่นไม่ใช่ฐานที่มั่นของหลิวซานเอ๋อร์หรือไง”
หลิ่วอวิ้นมีสีหน้ากระอักกระอ่วนเล็กน้อย
“อ้อ”
เธอไม่ได้พูดอะไรต่อ ถึงตอนนี้จะมองหลินเซียวต่างไปจากเดิมแล้ว แต่ในใจก็ยังคิดถึงเรื่องเดิมพันอยู่ดี
เธอไม่อยากแพ้หรอกนะ
ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะเข้าใจผิด
เจียงชูหนิงจึงพูดต่อ “ได้ อีกสิบห้านาที”
สายถูกตัดไป
หลินเซียวเหลือบมองออกไป ท้องฟ้าข้างนอกมืดลงแล้ว
“ได้ งั้นเตรียมตัวไว้ เดี๋ยวฉันจะไปเดินดูสถานบันเทิงนั่นสักหน่อย” เขาพูดเนิบ ๆ
แววตาของหลิวซานเอ๋อร์เป็นประกาย เขายิ้มแล้วตอบ “ได้เลย เดี๋ยวจัดการให้เรียบร้อย คืนนี้ก็ยึดสถานบันเทิงนั่นได้แล้ว จ้าวหม่านถังต่อให้ร้องไห้ก็ไม่มีที่ให้ร้อง เงินที่เคยหาได้หายไปหมด เขาต้องร้อนใจแน่”
หลินเซียวครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มกล่าว “ไม่ใช่แค่แหล่งทำเงินหายไปหรอก”
หลิวซานเอ๋อร์ถามอย่างสงสัย “ยังมีอะไรอีกเหรอ?”
หลินเซียวเงยหน้าขึ้นยิ้ม “คราวก่อนจ้าวหม่านถังยังชดใช้ค่าเสียหายทางจิตใจให้ฉันก้อนหนึ่งด้วยนะ สิบพันล้านหรือสองหมื่นล้านกันนะ ลืมไปแล้ว”