หลิ่วอวิ้นทั้งอับอายทั้งโกรธ ใบหน้าอ่อนเยาว์แดงระเรื่อเล็กน้อย จ้องหลินเซียวอย่างขุ่นเคือง
หลินเซียวกลับไม่ใส่ใจ ยิ้มกล่าวว่า “บางทีที่เธอกินไปอาจไม่อร่อยก็ได้ ไว้วันหลังฉันทำให้กิน ลองชิมฝีมือฉัน รับรองว่ากินแล้วติดใจแน่”
ในเมื่อหลิ่วอวิ้นเป็นฝ่ายเปิดประเด็นก่อน เขาย่อมไม่จำเป็นต้องเกรงใจ
ใบหน้าเจียงชูหนิงแดงระเรื่อ เธอถลึงตาใส่หลินเซียวอย่างตำหนิ อยากหัวเราะแต่ก็พยายามกลั้นไว้ ไม่กล้าหัวเราะออกมา
ใบหน้าหลิ่วอวิ้นร้อนผ่าว กัดฟันแน่น ในใจทั้งอับอายและขุ่นเคือง นึกไม่ถึงว่าหลินเซียวจะหยอกเธอแบบนี้ แต่ความรู้เรื่องนี้ของเธอยังมีไม่มากพอจะเอาคืนเขาได้!
เธออัดอั้นใจสุด ๆ
“นาย... ลามกไม่อายบ้างหรือไง!” เธอกล่าวอย่างโกรธเกรี้ยว
หลินเซียวทำหน้าไร้เดียงสา ถามว่า “ฉันแค่อยากทำกับข้าวให้เธอกิน แค่นี้ก็ลามกแล้วเหรอ? เธอเป็นคนพูดถึงเห็ดเข็มทองก่อนเองไม่ใช่หรือไง?”
เจียงชูหนิงกลั้นหัวเราะจนแทบไม่ไหว แต่ก็ไม่อยากให้ใครดูออกว่าเธอฟังรู้เรื่อง
ใบหน้าหลิ่วอวิ้นแดงก่ำ อ้าปากเหมือนอยากพูดแต่ก็พูดไม่ออกสักคำ ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด
เฮ้อ
เจียงชูหนิงพยายามข่มอารมณ์ ทำเป็นสงบนิ่งแล้วหันไปถามว่า “ใช่แล้ว อวิ้นอวิ้น เธออย่าดื่มเหล้าเลย ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับดื่มเหล้าสักหน่อย ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าคืนนี้หลินเซียวต้องอยู่กับฉัน ต่อให้เธอมอมเขาจนเมาก็ไม่มีประโยชน์หรอก”
หลิ่วอวิ้นยิ่งได้ยินก็ยิ่งโมโห
“หุบปากไปเลย ยัยตัวแสบ เธอแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไร? เรื่องพวกนี้เธอเป็นคนเล่าให้ฉันฟังเองไม่ใช่หรือไง!”