หลินเซียวมองใบหน้างามที่แดงระเรื่อด้วยความเขินอาย ลมหายใจพลันสะดุด ดวงตาเต็มไปด้วยแววตกตะลึง
เขาสงสัยจริง ๆ ว่าตัวเองฟังผิดไปหรือเปล่า
“อะไรนะ?”
เขาถามอย่างไม่แน่ใจ
ฉู่เหยาเหยาสงบอารมณ์ที่พลุ่งพล่านลง ก่อนเอ่ยเสียงแผ่วว่า “ฉันบอกว่า...ช่วยถูหลังให้หน่อยได้ไหม ฉันเอื้อมไม่ถึง”
มุมปากของหลินเซียวกระตุกอย่างแรง
เขาไม่ได้ฟังผิด
แต่คำขอนี้...ประหลาดเกินไปหรือเปล่า?
เขาอ้าปาก แต่กลับไม่รู้จะพูดอะไรดี
ฉู่เหยาเหยากัดริมฝีปากเบา ๆ แล้วก้มหน้าลง
“ถ้า...ถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็นไร”
สีหน้าเล็ก ๆ นั้นเต็มไปด้วยความผิดหวัง
หลินเซียวเองก็อธิบายความรู้สึกในใจไม่ถูก ดวงตาฉายแววซับซ้อน
“เอ่อ ไม่ใช่ว่าทำไม่ได้ ถ้าเธอไม่ถือก็พอ”
เขาสงบอารมณ์ลงทันที ลุกขึ้นแล้วก้าวเข้าไปหา
พอได้ยินเช่นนั้น ดวงตาคู่งามของฉู่เหยาเหยาก็เปล่งประกายยินดี เธอยื่นมือเล็ก ๆ ส่งลูกบอลอาบน้ำที่มีฟองปกคลุมให้หลินเซียว ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใส
หลินเซียวสบตาเธอ ในชั่วขณะนั้น คล้ายกับเขาจับความรู้สึกเล็ก ๆ ที่ซ่อนอยู่ในใจของฉู่เหยาเหยาได้
เขารับลูกบอลอาบน้ำมา แล้วเดินอ้อมไปด้านหลัง
แผ่นหลังของเธอมีฟองอยู่ไม่น้อย ปกปิดเรือนร่างเย้ายวนไว้เกือบทั้งหมด แต่จากมุมนี้ก็ยังเห็นได้หลายส่วน
ฉู่เหยาเหยาขยับท่าอย่างรวดเร็ว วางแขนทั้งสองข้างพาดขอบอ่าง แล้วโน้มตัวลงครึ่งหนึ่ง
หลินเซียวสูดหายใจเข้าลึก ๆ สะกดแรงปรารถนาที่พลุ่งพล่านเอาไว้