หลินเซียวชะงักไป
“โอ๊ย!”
ไม่นาน เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของหลิ่วอวิ้นก็ดังขึ้น ร่างอรชรเย้ายวนของเธอล้มเอนหงายหลังลงมา
หลินเซียวพูดไม่ออก
ดูเหมือนหลิ่วอวิ้นจะรีบร้อนวิ่งเกินไปจนไม่ทันมองทาง เลยชนเข้ากับกรอบประตู
ดีใจจนเกิดเรื่องแล้วสินะ?
เมื่อครู่เขายังหงุดหงิดอยู่บ้าง แต่ตอนนี้กลับอยากหัวเราะขึ้นมาเท่านั้น
ร่างเย้ายวนนั้นกำลังล้มมาทางเขาพอดี เขาลังเลอยู่สองอึดใจ ก่อนจะเบี่ยงตัวรับร่างนุ่มนิ่มนั้นไว้ในอ้อมแขน
ทันทีที่สัมผัสโดน หลินเซียวก็รู้สึกเบิกบานใจสุดขีด
สัมผัสนี้... จุ๊ ๆ
ชั่วขณะนั้นเอง หลินเซียวเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งว่าความเป็นหญิงเป็นอย่างไร เป็นความเป็นหญิงที่สัมผัสได้จากร่างกาย
หลิ่วอวิ้นกุมศีรษะ ใบหน้างดงามเย้ายวนเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ในหัวหมุนคว้างจนแทบไม่รู้ตัวว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในท่าไหน ปากส่งเสียงครางด้วยความเจ็บเป็นระยะ
เสียงนั้นเมื่อรวมกับเสื้อผ้าและท่วงท่าในตอนนี้ ช่างเย้ายวนจนเกินต้าน
ความคิดของหลินเซียวเองก็เริ่มปั่นป่วน สายตาเผลอจับจ้องความขาวเนียนน่าหลงใหลตรงคอเสื้อ
เซ็กซี่จริง ๆ
หลินเซียวตั้งสติแล้วพูดว่า “สมน้ำหน้าแล้วสินะ ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
เสียงของเขาทำให้สติของหลิ่วอวิ้นค่อย ๆ กลับคืนมา
พอลืมตาขึ้น เธอก็พบว่าตัวเองกำลังพิงอยู่ในอ้อมแขนของหลินเซียว ร่างอรชรเกร็งขึ้นโดยไม่รู้ตัว จนลืมความเจ็บปวดไปเสียสนิท